ฮ่ง!” ต้าไป๋นอนแผ่หลาบนพื้นเช่นเดียวกัน ใบหน้าตื่นเต้นและหดหู่ใจ
“ฮ่าๆ ๆ ข้าก็จะไม่มีวันลืมท่าทางที่เจ้าทั้งหั่นทั้งผัดปีศาจร้อยอสูรเหมือนย่างเนื้อเลยเช่นกัน” ไป๋หลิงเดินมาหาต้าไป๋ ดวงตาสุกใสหรี่ลง พูดพลางยิ้มหยัน
ต้าไป๋เห็นไป๋หลิง ร่างสุนัขสั่นระริก หงอจนไม่กล้าปริปาก
“ไป๋หลิง ตอนนี้ได้เวลาทำตามสัญญาของเจ้าแล้ว” อันหลินยิ้มกริ่ม เอ่ยปากอย่างอดรนทนไม่ไหว
ไป๋หลิงส่งยิ้มอ่อนโยน เดินนวยนาดเข้ามาหาอันหลิน ดวงตาสุกใสมีประกาย พูดเสียงนุ่มว่า “ใจร้อนทำไม ยังไม่ทันอารัมภบทเลย ก็อยากเข้าสู่เนื้อหาหลักแล้วหรือ”
เมื่อเผชิญกับถ้อยคำที่ยั่วยวนใจเช่นนี้ อันหลินไม่สั่นคลอน มองหญิงคนตรงหน้าอย่างนิ่งเฉย “อารัมภบทอะไรกัน อย่าเล่นลูกไม้ให้มากได้ไหม เข้าเรื่องโดยตรงเลยไม่ได้หรือไง”
ไป๋หลิงพรูลมหายใจยาวเหยียด “ใช่ว่าข้าไม่อยากเข้าเรื่อง เจ้านี่มัน…ค่อนข้างประหลาด เป็นฝ่ายแย่งข้อมูลไปจากข้า ถึงตอนนั้นเจ้าชิงไปทั้งการสืบทอดความสามารถอย่างอื่นไปด้วย ข้าก็ขาดทุนยับน่ะสิ”
“ก็ได้ เจ้าว่าตอนนี้ควรทำอย่างไร” อันหลินหวนคิดถึงภาพที่เกือบทำให้ลูกบอลสีดำแตก รับข้อมูลการสืบทอดไปกว่าครึ่งในอึดใจเดียว จึงพยักหน้าอย่างรู้ตัว
