ความเร็วดุจสายฟ้าฟาด!
เปรี้ยง ศีรษะของปีศาจร้อยอสูรถูกระเบิดเป็นรูใหญ่ในพริบตา
โดยส่วนใหญ่ของสิ่งมีชีวิต ตำแหน่งที่เปราะบางที่สุดคือศีรษะ อันหลินจึงพุ่งเป้าไปที่ศีรษะที่มีความเป็นไปได้สูงว่าจะสังหารมันได้ และใช้สายฟ้าครั้งที่สำคัญที่สุดด้วย
อันหลินเห็นปีศาจร้อยอสูรเหม่อลอย หัวดำเกรียม ของเหลวทะลักออกจากรอยแยกของศีรษะ เลือดส่วนใหญ่ถึงขั้นว่าระเหยในชั่วขณะที่สายฟ้าฟาดแล้ว
ตายหรือยัง
ลมหายใจของอันหลินค่อนข้างหนักอึ้ง
ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงที่ทำให้เขาสะดุ้งโหยงก็ดังขึ้น
มันเป็นเสียงของเลือดเนื้อขยับ ร่างที่เต็มไปด้วยเกล็ดสีเขียวเปล่งแสงสีเลือดจางๆ ศีรษะของปีศาจร้อยอสูรกลับมาอยู่ในสภาพเดิม
ใจของอันหลินร่วงหล่นอีกครั้ง ไม่ตายเหรอเนี่ย พลังชีวิตน่ากลัวเกินไปแล้วมั้ง!
ทำอย่างไรดี…ต่อให้ปีศาจร้อยอสูรไม่สามารถต่อต้านการโจมตีของร่างกายได้ แถมยังโง่เง่าเต่าตุ่น แต่คิดจะเอาชนะมัน มันก็ยากเหมือนไต่ขึ้นสวรรค์อยู่ดี…
“ทำแบบนี้ก็ไม่ใช่ทางออก ใช้ตะปูข้ามมิติแล้วกัน”
เสียงเย็นเยียบดุจฤดูสารทดังขึ้นในสมองของอันหลิน
อันหลินสะดุ้งโหยง ฉุกคิดได้ว่านี่เป็นเสียงของกระบี่พิชิตมาร จึงอดแปลกใจไม่ได้ “เสี่ยวเสี่ย ใช้ตะปู
