กระบี่พิชิตมารจรดลำคอของปีศาจร้อยอสูรอย่างไม่ลังเล ปราณกระบี่สีดำไร้สุ้มเสียงฉีกทำลายโลหะไร้ชื่อบนพื้นให้เกิดรอยแยกขนาดใหญ่
เขาเบิกตากว้าง มองลำคอของปีศาจร้อยอสูรด้วยความตะลึง ในใจระส่ำระสาย
กระบี่พิชิตมารเฉือนลำคอของปีศาจร้อยอสูร แต่ไม่มีบาดแผลเลยสักนิด
ทำไมกัน…
ไม่สิ! อันหลินเพ่งพินิจ เขาเห็นว่าระหว่างกระบี่พิชิตมารกับผิวหนังที่หุ้มด้วยเกล็ดของปีศาจร้อยอสูรมีช่องว่างเพียงน้อยนิด ระยะห่างนี้ทำให้กระบี่ของเขาเหมือนเจอกับแผ่นเหล็กสุดทนทาน
“มังกรมวนเมฆ!”
ปีศาจร้อยอสูรหันไปหาอันหลิน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอำมหิตชั่วร้าย เผยให้เห็นคมเขี้ยวแหลมคม
ครืน พายุหมุนสีเขียวกระจายออกมาจากตัวมัน กลายเป็นคมมีดที่คมกริบไร้เทียมทานนับพันหมื่น ฉีกพื้นโลหะ จู่โจมหมายเชือดเฉือนอันหลิน
ชั่วขณะที่เลือดสาดกระจาย อันหลินกางปีกวายุถอยหลังทันที ในใจเริ่มกระจ่างแจ้งแล้ว
ทำไมปีศาจร้อยอสูรไม่ทันตั้งตัวเจอหมัดสะเทือนขุนเขาอัสนีของเขา แต่กลับไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่นิด ทำไมท่าเงาพยัคฆ์ถึงเฉือนหนังตรงลำคอของมันไม่ได้…
ทุกอย่างเป็นเพราะมันมีช่องว่างขวางกั้น!
เฉกเช่นกันดั้มที่ลอยอยู่กลางห้องโถงด้านนอก เนื้อตัวของปีศาจร้อยอสูรก็
