ได้อย่างไร”
มุมปากของอันหลินกระตุก ความไม่มีขีดจำกัดของไป๋หลิง เขาได้สัมผัสตั้งแต่ครั้งที่เขากับลูกทีมถูกบังคับแล้ว ไม่คิดเลยว่าครั้งนี้จะมีแรงงานมนุษย์ที่เพิ่มระดับความยากของการทดสอบด้วย!
ยังมีเหตุผลอยู่ไหม ยังมีมนุษยธรรมบ้างหรือเปล่า!
“งั้นการทดสอบนี้ ตกลงข้าผ่านหรือไม่” อันหลินเอ่ยถามอย่างไร้เรี่ยวแรง
เขาตั้งปณิธานในใจแล้วว่า สักวันหากการบำเพ็ญเพียรประสบผลสำเร็จ จะจัดการไป๋หลิงให้สาแก่ใจแน่ๆ
เหมือนไป๋หลิงจะกำลังลังเล ใคร่ครวญครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยว่า “แม้ระหว่างการทดสอบ วิธีแก้ไขปัญหาของเจ้าจะดีไม่พอ แต่เห็นแก่มิตรภาพในวันวานของเรา ข้าจะยอมให้เจ้าใช้เส้นสาย การทดสอบนี้ถือว่าเจ้าผ่าน!”
เห็นแก่มิตรภาพในวันวานกับผีอะไร ถ้าเห็นแก่มิตรภาพในวันวานจะแอบเพิ่มความยากให้ฉันเหรอ
อันหลินโมโหมาก แต่ใบหน้ากลับแค่นยิ้มออกมา กล่าวขอบคุณว่า “ขอบคุณพี่ไป๋ที่เมตตา ข้าจะพยายามต่อไปแน่นอน!”
“อืม…เด็กดี มีการทดสอบด่านสุดท้าย ถ้าผ่านจะได้รับข้อมูลทั้งหมดของโบราณสถานจื่อซิงนะ…” ไป๋หลิงลูบหัวอันหลิน ให้กำลังใจอย่างอ่อนโยน
อันหลินถูกลูบหัวเช่นนี้ครั้งแรก ขนลุกชูชันไปทั้งตัว
แต่ความสนใจของเขา ก็ยังถูก ‘ด่านสุดท้าย
