เมื่ออันหลินเห็นนักบวชเหล่านั้นส่งยิ้มให้เขา เนื้อตัวก็อ่อนเปลี้ย
ปณิธานอันแรงกล้าก็ดังก้องในใจว่า ‘ไม่ได้การแล้ว ต้องห้ามเสี่ยวหง!’
“เสี่ยวหง ขอตกลงอะไรกับเจ้าหน่อย” อันหลินพูดกับเสี่ยวหงอย่างจริงจัง
“อืม นายท่านว่ามาได้เลย!” เสี่ยวหงพยักหน้าอย่างว่าง่าย
อันหลินกระแอมเล็กน้อย ค่อยๆ ชี้นำทีละขั้นว่า “เจ้าคิดว่านักบวชเหล่านี้มีใจนับถือพระอาทิตย์มากกว่าหน่อย หรือใจที่นับถือพระอาทิตย์ของตัวเจ้าเองมีมากกว่า”
“ต้องเป็นข้าอยู่แล้วสิ! ข้าเรียกทูตแห่งทินกรออกมา ตามหลักการแล้ว ถือเป็นภาพสังเคราะห์ของจิตข้า!” เสี่ยวหงขบคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยปาก
“แล้วไยเจ้าไม่แก้รูปลักษณ์ของทูตแห่งทินกรให้เป็นรูปร่างลักษณะของตัวเองเล่า หญิงสาวที่สังเคราะห์แสงทุกวี่วัน มันเหมาะสมกับประเด็นเยินยอพระอาทิตย์มากกว่าไม่ใช่หรือ มันเรียกว่ากลับสู่ต้นกำเนิด!” อันหลินโน้มน้าว
“แต่ว่า…” ใบหน้าของเสี่ยวหงฉายความลังเล “ข้า…ข้าคิดว่านักบวชกำยำอหังการกว่า…”
ปากอันหลินกระตุกทันทีที่ได้ฟัง อหังการงั้นเหรอ
อหังการน่ะดูไม่ออก นี่มันอันธพาลบวกวิปริตชัดๆ ไหมเล่า!
“นี่เป็นคำสั่งของข้า ต่อไปเปลี่ยนทูตทินกรให้เป็นรูปร่างหน้าตาแบบเจ้า!” อันหลินพูดอย่าง
