หลินแสดงสีหน้าลังเล จะไปต่อดีหรือไม่
เมื่อก่อนเขาคิดว่าความสามารถอย่างเขา มาที่นี่ก็สามารถผ่านไปได้อย่างง่ายดาย แต่ดูจากตอนนี้แล้วมันไม่ใช่เลย ข้างในนี้มีปัจจัยที่ไม่แน่นอนมากเหลือเกิน…
“ต้าไป๋ ทางข้างหน้าอันตรายเกินไป เจ้าออกไปก่อนไหม ด่านต่อไปข้าลุยเองดีกว่า” อันหลินคิดๆ แล้วตัดสินใจลองดูสักตั้ง
สมบัติในโบราณสถานจื่อซิงแห่งนี้ หากทะลวงขั้นเข้าสู่ระดับแปลงจิตเมื่อใดโอกาสจะสูญสิ้น เขาคิดว่าจำต้องลองดูอีกสักตั้ง หนทางบำเพ็ญเซียนไม่อาจลบล้างความเสี่ยงทั้งปวงได้ ในทางกลับกัน บางครั้งผ่านความอันตรายจึงจะขัดเกลาจิตใจได้ เติบโตอย่างแท้จริง ก้าวไปได้ไกลกว่าเดิม!
“พี่อัน เจ้าเห็นต้าไป๋เป็นหมาประเภทไหน ข้าไม่ใช่พวกที่รักตัวกลัวตาย หากพี่อันจะไปต่อ ข้าก็จะไปกับเจ้าด้วย! โฮ่ง!” ต้าไป๋พูดอย่างเด็ดเดี่ยว
อันหลินได้ฟังก็ตื้นตันใจ ขยี้หัวต้าไป๋อย่างแรง “ได้! งั้นเราลองดูกันอีกสักตั้ง!”
ประตูเหล็กค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นเส้นทางสีน้ำเงินดุจลายน้ำ
อันหลินกับต้าไป๋ก้าวไปพร้อมกัน สัมผัสได้ว่าอุณหภูมิต่ำลงเรื่อยๆ
สุดท้ายหนึ่งคนหนึ่งสุนัขก็มาถึงห้องที่โล่งกว้างอย่างยิ่ง
ทั้งห้องขาวบริสุทธิ์ เต็มไปด้วยหิมะ
