ดอกไม้สั่นระริก
“ทำอะไรน่ะ” เสียงหวานดังขึ้น มันเจือความง่วงงุน
“เปล่า ไม่ได้สัมผัสนานแล้ว อยากดูว่าเจ้าโตขึ้นหรือยัง” อันหลินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
เสี่ยวหงโคลงศีรษะ พูดนิ่งๆ ว่า “…นายท่าน นี่กำลังยั่วข้าหรือ”
ปากของอันหลินกระตุกไปที ไม่พูดพร่ำทำเพลงรีบยัดเสี่ยวหงกลับกระเป๋า
โลกเป็นอะไรกันไปหมด ทำไมการถ่ายทอดความรู้สึกกับสัตว์เลี้ยงของตัวเองถึงได้ยากเย็นปานนี้
อันหลินกับต้าไป๋กินยาบำรุงเลือดลมคนละเม็ด นั่งทำสมาธิปรับลมหายใจที่เดิม
การรบในครั้งนี้ค่อนข้างอันตราย หนึ่งคนหนึ่งสุนัขบาดเจ็บไม่เบาเลย ทำให้อันหลินได้รู้ว่า การทดสอบที่มีอัตราการรอดชีวิตเป็นศูนย์ได้อย่างแจ่มแจ้งน่ากลัวแค่ไหน
จากที่ไป๋หลิงกล่าว ยิ่งด่านหลังๆ จะยิ่งยากขึ้น อย่างนั้นด่านต่อไปจะยากขนาดไหน ครั้งนี้เป็นเพราะเสี่ยวหง ไม่อย่างนั้นไม่รู้จริงๆ ว่าต้องทุ่มเทมากมายปานใด จึงจะผ่านการทดสอบได้
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ในใจอันหลินก็เกิดความคิดอยากถอดใจอย่างที่ไม่ค่อยมีให้เห็นนัก
ผ่านไปหนึ่งวันโดยไม่รู้ตัว
ภายใต้การช่วยเหลือของยา อาการบาดเจ็บของอันหลินกับต้าไป๋ก็ฟื้นฟูเกือบจะทั้งหมดแล้ว
“พี่อัน เราจะไปกันต่ออีกไหม โฮ่ง!” ต้าไป๋ถาม
อัน
