าไป๋ที่หัวปูดโปนพูดคล้อยตามเสียงดัง
ด้วยอำนาจของเจ้านายบีบคั้น เสี่ยวหงจึงค่อยๆ ออกแบบเสื้อผ้า จากนั้นก็สวมเสื้อผ้าสีทองที่ไม่โปร่งแสงให้กับเสี่ยวหงที่ก่อตัวจากสีทองเหล่านั้น
แววตาของอันหลินกับต้าไป๋มีความผิดหวังฉายวาบ แอบเช็ดเลือดกำเดาบนใบหน้าทิ้งเงียบๆ
“ต่อไปหากเรียกทูตแห่งทินกร ให้สร้างตามรูปลักษณ์แบบเมื่อครู่นี้เข้าใจไหม” อันหลินออกคำสั่งอีกครั้ง
“รู้แล้วน่า ท่านน่ารำคาญจังเลย!” เสี่ยวหงฮึดฮัด “ข้าเหนื่อยแล้ว อยากพักแล้ว ครั้งหน้าอย่าไปที่มืดๆ อีกนะ ทำเอาข้านอนหลับไม่สนิทเลย”
อันหลินกลอกตาไปมา
เยี่ยมเลย ที่แท้เสี่ยวหงลงมือ ก็เพราะสภาพแวดล้อมในการรบเมื่อครู่นี้มืดเกินไป รบกวนการพักผ่อนของมันงั้นเหรอ
จะว่าไปมืดหน่อยหลับสบายกว่าไม่ใช่หรือไง
แต่แสงสว่างของมันช่างยอดเยี่ยมจริงๆ ทะลวงได้แม้แต่ความมืดมิด
แสงสีแดงกะพริบวาบ เสี่ยวหงกลับไปนอนขดในกระเป๋าของอันหลินเงียบๆ เช่นเดิม
พื้นที่รอบกายมืดลงทันใด เพราะขาดจานพระอาทิตย์ของเสี่ยวหง
ทูตแห่งทินกรเหล่านั้นก็กลายเป็นจุดสีทองสลายหายไปด้วย
อันหลินล้วงดอกไม้สีแดงออกมา สัมผัสกลีบดอกสีแดงสดเบาๆ มันอ่อนนุ่ม เรียบเนียน เนื้อสัมผัสดีมาก ปรากฏว่าทำให้
