สิ้นเสียงของอันหลิน ความเย็นเยือกก็กอบกุมหัวใจในทันที
“เพลิงสุริยะ ส่องสว่างความมืดมิด!”
เมื่อเผชิญกับความมืดไร้ที่สิ้นสุดเช่นนี้ อันหลินเลือกจะปล่อยไฟเทวะหมายส่องรอบข้างให้สว่างก่อน
ลำแสงเส้นหนึ่งกะพริบวาบ จากนั้นก็ถูกความมืดกลืนกินในพริบตา เงียบสงัดไร้สุ้มเสียง
อะไรกัน!
อันหลินตกใจ จากนั้นก็รู้สึกว่าหน้าอกถูกชนอย่างแรง
มันกระแทกอย่างรุนแรงยิ่ง ต่อให้อันหลินจะมีพลังบงกชพสุธากับวิชาพฤกษธาตุอมตะ ร่างกายแข็งแกร่งว่านักพรตทั่วไปเยอะโข แต่ก็ถูกกระแทกจนร่างกายยุบ
ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง อันหลินกระอักเลือด กระเด็นออกไปปานขีปนาวุธ
“พี่อัน โฮ่ง!” ต้าไป๋ที่อยู่อีกมุมตะโกนเสียงเกรี้ยว กรงเล็บตะปบตำแหน่งเดิมที่อันหลินอยู่ กลับพบว่าตรงนั้นว่างเปล่า
ชั่ววินาทีต่อมา ร่างของมันก็ถูกแรงมหาศาลโจมตีเช่นกัน ลอยไปกระแทกกับผนังเหล็กภายในห้อง ทำเอาผนังเหล็กยุบเข้าไป ร่างกายแทบจะแหลกสลาย
“ต้าไป๋ เจ้าแยกตำแหน่งของมันจากกลิ่นได้ไหม!”
อันหลินตะโกนเสียงดังในความมืด
“ไม่ได้เลย มันไม่มีกลิ่น…โฮ่ง…”
ต้าไป๋พูดอย่างไร้เรี่ยวแรง การกระแทกครั้งนี้แทบจะทำให้มันพิการเสียแล้ว
อันหลินกัดฟัน ปีกผุดออกจากแผ่นหลัง เหา
