“เอื๊อก” อันหลินเผลอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
หญิงสาวตรงหน้าสวมชุดกระโปรงสีขาว รูปร่างสูงระหง ผิวเรียบเนียนเกลี้ยงเกลา ดวงตากระจ่างใสกำลังจ้องมองอันหลิน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มมีเลศนัย
“ฮาย ไป๋หลิง ไม่พบกันนานเลย”
ปากของอันหลินคลี่ออกเป็นรอยยิ้ม เป็นฝ่ายเอ่ยทักทาย
หญิงสาวคนนี้คือร่างจำแลงศูนย์กลางของสถาบันวิจัย และเป็นคนที่เตะพวกอันหลินออกจากสถาบันวิจัยอย่างหยาบคายเช่นกัน
“เจ้าทำอะไรหรือ” ไป๋หลิงถามด้วยรอยยิ้มหยัน
อันหลินเหงื่อแตกพลั่ก ใช้ความคิดอย่างรวดเร็ว พูดอย่างเชื่องช้าว่า “ข้าได้วิธีดูแลสิ่งประดิษฐ์จักรกลพวกนี้ เลยอยากจะมาลองดูที่นี่…”
เรือนคิ้วงามของไป๋หลิงเลิกขึ้น “เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ”
“พี่ไป๋ ข้าอยากได้…”
อันหลินเลิกเฉไฉ เบิกตาโตสุกใสจดจ้องหญิงสาวตรงหน้า ใบหน้าจริงใจและอ้อนวอน
มุมปากของไป๋หลิงกระตุกยิกๆ ไม่พบกันสองปี ทำไมเจ้านี่ถึงได้เถรตรงขึ้นทุกที
“ข้าจะทำให้เทคโนโลยีขั้นสูงของดาวม่วงยิ่งใหญ่เกริกก้องแน่นอน เจ้าให้ข้าเถอะ…หรือไม่ก็พี่ไป๋ เจ้าเสนอเงื่อนไขดีไหม” อันหลินออดอ้อนต่อ
ไป๋หลิงนวดขมับ “หนี้ของสิ่งประดิษฐ์จักรกลสองตัวก่อนหน้านี้ ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับเจ้าเลย…”
อันหลินผงะถอยหลัง
