เขาแห่งสายลม เขตหมื่นเขา
อันหลินกำลังขี่สุนัขเหินเวหา สิ่งที่เข้ามาในคลองจักษุเป็นยอดเขาที่สูงทะลุเมฆ มีหมอกโอบล้อมลูกแล้วลูกเล่า
“พี่อัน ที่นั่นมีหญิงงามที่งดงามเย้ายวนจริงๆ หรือ โฮ่ง” ต้าไป๋พูดอย่างไม่ค่อยเชื่อ
อันหลินพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “จริงสิ เป็นองค์หญิงที่ถูกขังอยู่ในปราสาทมืดมน กำลังรออัศวินไปช่วยเหลือนาง!”
“อัศวินขี่สุนัข โฮ่ง!” ต้าไป๋ชอบโครงเรื่องแบบนี้มาก จึงตะโกนอย่างตื่นเต้น
เมื่อเทียบกับความตื่นเต้นของต้าไป๋แล้ว เจ้าอัปลักษณ์กับเสี่ยวหงกลับเบื่อหน่าย เจ้าอัปลักษณ์เป็นเพราะเข้าไปไม่ได้ ครั้งนี้มาเพื่อผ่อนคลายเฉยๆ ส่วนเสี่ยวหงนอนอยู่ในกระเป๋าของอันหลินเงียบๆ อยู่หรือตายไม่มีอะไรต่างกัน
ใต้ขุนเขาที่สูงทะลุชั้นเมฆลูกหนึ่ง น้ำในทะเลสาบเมฆขาวกระเพื่อม
อันหลินมาหยุดอยู่เหนือทะเลสาบเมฆขาว ตะโกนเสียงดังว่า “ผู้อาวุโสเจียงอันหลาน อยู่หรือไม่!”
เสียงของเขาดังก้องผิวทะเลสาบปานสายฟ้าคำราม เชื่อว่าหากหูไม่หนวก ก็น่าจะได้ยิน
เจ้าอัปลักษณ์พูดอย่างงุนงงว่า “เรียกผู้อาวุโสเจียงอันหลานควรจะไปจับวัวสายรุ้งมาเซ่นไม่ใช่หรือ”
อันหลินกลับยิ้มบางๆ เมื่อได้ฟัง “ข้ากับเขามีมิตรภาพต่อกัน ต้องใช้พิธีรีตองพ
