อันหลินมองต้าไป๋ พูดอย่างฉงนใจว่า “ต้าไป๋ พวกเรามาร้านกาแฟทำไม”
ต้าไป๋เกาหัวแล้วกวาดตามองรอบกาย กล่าวอย่างไม่แน่ใจว่า “หรือเราจะถูกมนต์ลวงตา คาถาเสียความทรงจำ”
“อวัยวะข้าก็ไม่ได้หาย เงินข้าก็ยังอยู่ จะใช้เวทมนตร์พวกนี้กับข้าทำไม” อันหลินมองแก้วกาแฟบนโต๊ะที่อยู่ตรงข้าม เมื่อหยิบขึ้นมาพบว่าถูกดื่มไปครึ่งหนึ่งแล้ว จึงสูดดมอย่างสนเท่ห์ ไม่พบความพิเศษอะไร
เขาจึงดื่มไปคำหนึ่ง อืม รสชาติใช้ได้
“หมายความว่าใครบางคนมาดื่มกาแฟกับข้า พอดื่มหมดก็ทิ้งคาถาลบความจำแล้วหนีไปงั้นหรือ” อันหลินคิดว่าข้อสันนิษฐานนี้เหลวไหลมาก ยอดฝีมือคนไหนที่ว่างขนาดนี้!
เมื่อรู้ว่าความทรงจำของตนถูกลบ ช่างเป็นเรื่องที่อัดอั้นตันใจเหลือเกิน
เพราะมนุษย์มักมีความสงสัยใคร่รู้ ครั้นเขารู้ว่าตัวเองสูญเสียความทรงจำ ก็อยากรู้เหลือเกินว่าความทรงจำที่หายไปคืออะไรกันแน่ มันเป็นความดื้อดึงที่คล้ายคลึงกับโรคย้ำคิดย้ำทำ ราวกับว่าหากไม่รู้เรื่องนั้น ชีวิตของตนจะไม่สมบูรณ์อย่างไรอย่างนั้น มันทรมานยิ่งกว่าอยากรู้ว่าคนตายไปแล้วพูดอะไรกันแน่เสียอีก!
อันหลินล้วงมือถือออกมา อยากจะโพสต์ระบายอารมณ์ที่ย่ำแย่ในตอนนี้ของเขาสักหน่อย
จากนั้นเขาก็
