ย่านการค้าในมหานครที่คึกคักแห่งหนึ่ง
อันหลินเดินบนถนนใหญ่ ด้านหลังมีสุนัขขนสีขาวตัวเล็กเดินตาม
“อืม ซื้อขนมแครอทสักหน่อย ส่งไปให้เจ้ากระต่ายโง่ที่ตำหนักดวงจันทร์”
“เครื่องฉายวิดีโอของสาวๆ แบบพกพาที่ต้าไป๋เรียกร้องหนักหนาก็เอาด้วยเครื่องหนึ่ง”
“ไม่สิ สองเครื่องดีกว่า เกิดเจ้าอัปลักษณ์จะเอาด้วยล่ะ ดาวน์โหลดคลิปวิดีโอของลิงมาสักสองสามร้อยคลิป”
“เสี่ยวหงจะเอาอะไร ซื้อเครื่องเสียงแล้วกัน ดาวน์โหลดเพลงให้สักสามร้อยเพลงดีไหม”
“อ้อ ต้องซื้อพวกตำราให้คนชอบเรียนรู้อย่างจงหย่งเหยียนด้วย…”
…
ตอนนี้อันหลินไม่รับหิ้วแล้ว แต่สำหรับเพื่อนที่ค่อนข้างสนิทสนมนั้น เขาก็ซื้อของฝากไปให้พวกเขาเหมือนเดิม
ไม่นานเขาก็หอบหิ้วถุงพะรุงพะรัง เตรียมจะหาที่ลับตาคนเก็บใส่แหวนมิติ
ผู้คนสัญจรบนท้องถนนกันอย่างคับคั่ง ชายหนุ่มที่หล่อเหลาอย่างเขา ไปถึงไหนก็เป็นพระเอก ฉะนั้นจะใช้ศาสตราวุธมิติโจ่งแจ้งเกินไปไม่ได้
ไม่นานเขาก็พบกับหญิงสาวที่สวมเสื้อชีฟองสีขาวคนหนึ่งเดินสวนมา
ไม่มีทางไม่เห็น เพราะผู้หญิงคนนั้นสวยมากเหลือเกิน ออร่าของตัวเอกโดดเด่นกว่าเขาเสียอีก หากมองจากมุมมองในตอนนี้ของเขา ความสวยของหญิงคนนั้นเหนือธรรมดา
หญิงแปลกหน้า
