ือหมาที่สวมกรงเล็บปราณทลายฟ้าตะปบศีรษะของสัตว์ประหลาดตัวนั้น
ทุกอย่างเกิดขึ้นไวเหลือเกิน การโจมตีของอันหลินต้าไป๋ผสานกันได้ลงตัวอย่างยิ่ง สัตว์ประหลาดร่างเขียวหลบกรงเล็บของต้าไป๋ไม่ทันเลยสักนิด
เงาดาบสีน้ำเงินกะพริบหายไป จากนั้นก็เห็นร่างของสัตว์ประหลาดสีเขียวถูกเงาดาบหั่นเป็นหลายท่อน…
พรืด
เลือดสีเขียวพุ่งกระฉูด อันหลินกับต้าไป๋ต่างก็ถอยกรูดอย่างนึกรังเกียจ
“ยินดีกับพวกเจ้าด้วย ผ่านการทดสอบพิษแล้ว!”
ไป๋หลิงสวมกระโปรงสีขาว ปรากฏกายตรงหน้าอันหลิน
อันหลินส่ายหน้าอย่างระอาใจ “นี่น่ะหรือการทดสอบที่มีอัตรารอดต่ำกว่าสิบสองเปอร์เซ็นต์ ไม่เท่าใดนี่นา”
ไป๋หลิงเหลือบมองอันหลิน “…นี่เจ้ากำลังอวดดีกับข้าอยู่หรือ”
“ขอถามอะไรหน่อย มีอีกกี่ด่าน” อันหลินถามอย่างสงสัย
“เหอะๆ ไม่บอกเจ้าหรอก...” ไป๋หลิงยิ้มมีเลศนัย “แต่ว่านะ ข้างหลังมีเซอร์ไพรส์นะ”
“อ้อจริงสิ มรดกพวกนั้นข้าจะเก็บไว้ให้เจ้าก่อน รอให้พิชิตได้ทั้งโบราณสถานแล้วค่อยให้เจ้า ไม่อย่างนั้นเกิดเจ้าตายกลางคัน ข้าก็เสียแรงเปล่าน่ะสิ” ไป๋หลิงพูดต่อ
“เอาเถอะ ข้าไม่ได้อยากได้มรดกพวกนั้นของเจ้าเสียหน่อย” อันหลินโบกมือปัดๆ เดินไปยังประตูบานต่อไป
ไป๋หลิง
