ผ่านไประยะหนึ่ง สิ้นสุดการแลกสมบัติ สมาชิกทุกคนต่างก็ได้แลกสมบัติที่ตนเองพึงพอใจกันหมดแล้ว
ของดีที่ฉายบนม่านแสงก็ถูกแลกไปเกือบหมด หลังมันสัมผัสได้ว่าไม่มีคะแนนหลงเหลืออยู่แล้ว ก็หายไปด้วยตัวเอง
จากนั้นอุโมงค์มิติประหนึ่งม่านน้ำก็ปรากฏบนแท่นกลมสีขาว
“ทุกคนต่างก็ได้ของดีจากสุสานไม่น้อยเลย ตอนนี้ได้เวลากลับบ้านอย่างมีเกียรติแล้ว!” อันหลินเอ่ยอย่างเริงร่า
ทุกคนต่างก็ลอดผ่านอุโมงค์ที่เหมือนม่านน้ำด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มแช่มชื่น
มิติเปลี่ยนแปลงปานความฝัน
ชั่วขณะที่สติของอันหลินเลือนราง คล้ายว่าจะเห็นมือกระบี่สะพายกระบี่สีดำคนหนึ่งกำลังเดินไปข้างหน้า
มือกระบี่คนนั้นรบราไม่หยุด ยิ่งใหญ่ประดุจเทพเจ้าสงคราม ไม่มีผู้ใดต้านได้ แต่เขากลับร้องไห้ให้กับปีศาจบิดเบี้ยวที่ล้มลงเหล่านั้น
เขารบมาทั้งชีวิต ยึดมั่นมาชั่วชีวิต ค้นหามาชั่วอายุ สุดท้ายกลับมองอรุณรุ่งแล้วหลับตาลงช้าๆ
ตอนที่อันหลินได้สติกลับมาอีกครั้ง ก็ปรากฏตัวกลางบ่อสวรรค์แล้ว
ลมอ่อนโชยพัด ผิวน้ำสะท้อนแสงสายัณห์ยามตะวันตกดิน
สมาชิกทุกคนก็อยู่บนบ่อสวรรค์เช่นกัน สีหน้าของพวกเขาไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ ชัดเจนว่าเห็นอะไรบางอย่างเช่นกัน
จู่ๆ จักรพรรดิจื่อ
