ว
ต่อมาสองขาของเขาก็เหยียดตรง ร่างกายค่อยๆ อ่อนยวบลง หลับตาพริ้มอย่างสงบ
เหมือนความสงบหลังรื่นเริงใจ ความเงียบสงัดหลังสิ้นพลังเฮือกสุดท้าย…
ทุกคน “…”
เถียนหลิงหลิงกับพญางูขาวตาแดงก่ำ ประหนึ่งเห็นเพื่อนคนหนึ่งจากไปตลอดกาลต่อหน้าต่อตา ความเศร้าใจมันคุกรุ่นอย่างยิ่ง ไม่อาจควบคุมได้เลย
“ตอนนี้เราจะทำอย่างไรกันดี” อันหลินงุนงง
“ผู้อาวุโสจื่อหยางเป็นชีวิตที่มีระบบพลังงานแตกต่างกับพวกเรา หากบุ่มบ่ามใช้พลังเซียนช่วยเขา จะทำให้ชีพจรต่อต้านและแว้งกัดได้…” เซวียนหยวนเฉิงเองก็ทำหน้ากลัดกลุ้มและจนใจเช่นกัน
หลิวเชียนฮ่วนกะพริบตาปริบๆ ดวงตาสีม่วงลุกวาวทันใด “พวกเราใช้วิธีรักษาทางกายภาพได้นี่นา! เช่นการปั๊มหัวใจ กระตุ้นหัวใจด้วยไฟฟ้า”
อันหลินได้ฟังก็เริ่มตั้งใจใคร่ครวญ “อันนี้…ก็ลองดูได้ พวกเรากลัวว่าจะควบคุมแรงได้ไม่ดี เถียนหลิงหลิงแรงน้อย เธอลองใช้ไฟฟ้ากระตุ้นผู้อาวุโสจื่อหยางดูหน่อย”
“เอ๊ะ ฉันเหรอ” เถียนหลิงหลิงชะงัก ดวงตากลมโตจ้องมองทุกคน พบว่าทุกคนต่างก็มองตนด้วยสายตาที่เชื่อมั่นและให้กำลังใจ…
“ก็ได้ ฉันจะลองดู…” เธอสูดหายใจเข้าลึก ปากร่ายมนตร์ สายฟ้ารวมตัวกันกลางฝ่ามือ จากนั้นก็ชักนำขึ้นสู่ท้องฟ้า
