“อินทรีสำแดงอัสนี โปรดฟังคำสั่งแห่งข้า ทลายมารอารักษ์มรรคา!”
เท้าเล็กๆ กระทืบพื้น สายฟ้าสีขาวฟาดลงจากท้องนภา
ชั่วขณะที่จักรพรรดิจื่อหยางกำลังสะลึมสะลือ ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้หายใจหายคอ ได้สติกลับมา
เขากอบโกยอากาศของโลกอย่างยากลำบาก พยายามลืมตาขึ้น กลับพบว่ามีสายฟ้าฟาดลงมาจากท้องฟ้า
ดูเหมือนว่า…เป้าหมายจะเป็นตัวเขา
เปรี้ยง!
สายฟ้าสีขาวฟาดจนเขากระตุกไปทั้งตัว ทั้งเจ็บและชา ดวงตามืดดับโดยพลัน หมดสติไปอีกครั้ง…
“เอ๊ะ เมื่อกี้เหมือนฉันจะเห็นจักรพรรดิจื่อหยางลืมตาแล้วนะ!” เถียนหลิงหลิงพูดอย่างตื่นเต้น
“จริงเหรอ” อันหลินเดินเข้าไปแตะหัวใจของจักรพรรดิจื่อหยาง พบว่าหัวใจเต้นเริ่มเต้นอ่อนๆ แล้ว
“หัวใจของเขาเต้นแล้ว สายฟ้าของเถียนหลิงหลิงมีประโยชน์จริงๆ ด้วย! ยอดไปเลย!”
อันหลินโล่งอกไปที เอ่ยชมด้วยรอยยิ้ม
เถียนหลิงหลิงเกาหัวอย่างเก้อเขิน “ฮ่าๆ ๆ…งั้นฉันลองดูอีกหลายๆ ครั้งดีไหม”
“อืม ลองอีกหลายๆ ครั้งเลย” อันหลินพยักหน้ายิ้มๆ
เปรี้ยง!
เปรี้ยง!
เปรี้ยง!…
จักรพรรดินีปี้ฉงลืมตาขึ้น สูดลมหายใจเข้าลึก ใบหน้ามีรอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่
นางทะลวงขั้นสำเร็จแล้ว ขุมพลังก่อตัว เข้าสู่ระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณแล้ว
ได้
