ล่งใจไปเปราะหนึ่ง
ความฝันก่อนหน้าของเขาพิลึกเหลือเกิน มันเป็นความฝันที่ยาวนาน กลัวว่าออกมาแล้วเวลาจะล่วงเลยผ่านไปหลายสิบปีร่วมร้อยปี แบบนั้นเขาคงจบเห่แล้ว!
“อันหลิน! ทำสำเร็จหรือไม่”
ครั้นอันหลินออกมา ทุกคนก็กรูกันเข้ามาด้วยความสงสัย เอ่ยถามถึงผลลัพธ์
อันหลินยิ้มบางๆ “ข้าไม่เคยคิดว่าจะแพ้ตั้งแต่ตอนที่เข้าไปแล้ว”
“โอ้โห! เท่มาก! แบบนี้หมายความว่าเจ้าได้ทั้งดวงใจแห่งเทพสวรรค์กับวารินแห่งเทพสวรรค์แล้วหรือ” หลิวเชียนฮ่วนตาลุกวาว พูดอย่างตื่นเต้น
“มันแน่อยู่แล้ว ข้าได้มรดกเหินแปลงหมอกกับเคล็ดวิชามังกรโส่วหยางด้วยนะ” อันหลินพูดอย่างกระหยิ่มใจ
สำหรับเพื่อนๆ แล้ว เรื่องแบบนี้เขาไม่เคยปิดบัง เพราะยังต้องทำเท่
เป็นอย่างที่คิด หลังหลิวเชียนฮ่วนได้ฟัง ก็เกือบจะกระโดดผึงดีดตัวขึ้นจากพรม
“คุณพระ! ข้าจ่ายไปหนึ่งหมื่นสามพันแต้มเพื่อแลกกับเหินแปลงหมอก เจ้าก็มีด้วยหรือ!” ปากสีแดงเรื่อของนางเผยอเล็กน้อย นัยน์ตาสุกใสเบิกกว้างมองอันหลินอย่างตกใจและอิจฉา
อันหลินโบกมือปัดๆ ตอบอย่างไม่ยี่หระว่า “เรื่องเล็กๆ พวกนี้แค่ความดีใจที่เหนือความคาดหมาย ข้าไม่ใส่ใจ”
หลิวเชียนฮ่วนได้ยินแล้วอยากต่อยคน!
ซูเฉี่ยนอวิ๋น
