ินวิญญาณแล้ว
ตอนนี้เถียนหลิงหลิงกำลังกอดหินวิญญาณร่วมสี่หมื่นกว่าก้อน ยิ้มเผล่อยู่อีกทาง หากคนไม่รู้มาเห็นเข้า คงคิดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นบ้า
ขณะที่ทุกคนกำลังเลือกสมบัติอย่างคึกคักอยู่นั้น มีเพียงจุดเดียวที่เย็นเยียบ
ถังซีเหมินนอนแผ่เงียบๆ อยู่บนพรม มองดูคนอื่นโบกสมบัติในมือที่เพิ่งแลกมาได้ มองคนอื่นแสดงวรยุทธ์ที่เพิ่งได้มาใหม่ มองคนอื่นกอดหินวิญญาณแล้วยิ้มเผล่ ไม่รู้เพราะอะไร กระบอกตาของเขาเริ่มร้อนผ่าว…
ทั้งๆ ที่พรมมีคุณสมบัติรักษาความอบอุ่น ทำไมเขาถึงได้รู้สึกหนาวล่ะ
ในเวลานี้ พรมของยอดฝีมือไม่อาจให้ความอบอุ่นกับใจของเขาได้แล้วหรือ…
อันหลินก็สังเกตเห็นถังซีเหมินที่นอนบนพรมอย่างน่าสงสารแล้วเช่นกัน
ในฐานะของกัปตันทีม เขาคิดว่าตนมีหน้าที่ช่วยเหลือสมาชิกที่กำลังตกที่นั่งลำบาก
“ศิษย์พี่ถัง ข้ามีคะแนนอีกหมื่นกว่าแต้ม ท่านมีของที่อยากได้หรือไม่ ข้าช่วยแลกแทนท่านก่อนได้นะ” อันหลินถูกต๋าอีกับต๋าเอ้อร์แบกมาถึงตรงหน้าของถังซีเหมิน เอ่ยถามด้วยความห่วงใย
ถังซีเหมินส่ายหน้า “ความหวังดีของสหายอันหลินข้ารับไว้แล้ว ของพวกนี้ข้าไม่ต้องการ”
ด้วยเหตุนี้ บทสนทนาแสนสั้นระหว่างผู้ชนะกับผู้แพ้ที่เซื่องซึมที่
