อันหลินนิ่งไป จ้องเด็กชายที่ยิ้มชั่วร้ายตรงหน้า
เขาไม่คิดเลยว่าชีวิตที่ตนสร้างขึ้นมา เด็กชายที่คอยอยู่เคียงข้างเสมอมาจะใช้กระบี่แทงหัวใจของเขา ต้องการแย่งชิงทุกอย่างของเขา
เขาเจ็บปวดใจมาก เขาไม่ใช่นักบวช เมื่อเจอกับเรื่องแบบนี้จะทนได้อย่างไร
เมื่ออันหลินเห็นตัวเลือกทั้งสองข้อนั้น ก็เลือกข้อ ก. ฆ่าเขาทิ้งทันที!
ร่างกายของอันหลินค่อยๆ เลือนหายไป มองเด็กชายที่ยืนอยู่ที่เดิมด้วยใบหน้าที่เฉยชา
“พี่อัน ทำไมท่านถึงหายไป!” เด็กชายตะลึงงันทันทีที่เห็นภาพนี้
เขายังไม่ทันได้ดูดพลังเลย พี่อันยังไม่ได้เห็นการเจริญเติบโตของตัวเองเลย ทำไมจู่ๆ ถึงหายไป…
ด้วยเหตุนี้ดินแดนกว้างใหญ่แห่งนี้ สุดท้ายก็เหลือเพียงเด็กชายตัวคนเดียว
เขากวาดตามองรอบข้าง ว่างเปล่าปราศจากทุกสิ่งอย่าง
แผ่นดินดำทะมึนกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ท้องนภามืดสลัวขมุกขมัว
เด็กชายมองกระบี่ในมือ แขนสั่นระริกอย่างไม่รู้ตัว
ไม่มีใครคุยกับเขาอีกต่อไปแล้ว และไม่มีใครถ่ายทอดความรู้ให้เขาอีกแล้ว
จู่ๆ เด็กชายก็รู้สึกว่าตนหมดซึ่งจุดหมาย ไร้ทิศทาง
เขาถูกพี่อันทอดทิ้งแล้ว…หรือเป็นเพราะเขาทอดทิ้งพี่อันก่อน
เสียใจหรือ
เด็กชายมองท้องฟ้า นัยน์ตาแดงก่ำ มีหยดน้ำคลอหน
