่วย ก้าวขาไม่ออกอีกต่อไป
อันหลินทอดมองเด็กชายที่น้ำตาอาบหน้าจากฟากฟ้า เห็นเขาทรุดตัวนั่งลงบนพื้นด้วยความทำอะไรไม่ถูก
ผ่านไปเนิ่นนาน ความอ้างว้างและความสิ้นหวังแผ่คลุม
เด็กชายเริ่มเสียสติ อารมณ์แปรปรวนไม่เสถียร
พลังปราณภายในร่างกายเริ่มแว้งกัดอย่างบ้าคลั่ง เลือดกลายเป็นสีดำ ดวงตาแดงก่ำ ผิวหนังก็เริ่มแข็งตัวเป็นเกร็ด
เขาเริ่มกลายเป็นสัตว์ที่พี่อันเคยบอก ชั่วขณะที่ร่างกายบิดเบี้ยว ขาเล็กๆ ผุดออกมาจากร่างกายของเขา ตัวขยายใหญ่อย่างรวดเร็ว กลายเป็นแมงมุม
ผ่านไปไม่นาน เขาก็กลายเป็นเสือสีดำตัวเขื่อง วิ่งพล่านไปทั่วแผ่นดินประหนึ่งคลุ้มคลั่ง
เขากลายเป็นอินทรี พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้าขมุกขมัว หมายจะหลุดพ้น อยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง
สุดท้ายเขาก็ร่วงหล่นสู่พสุธาอย่างหมดแรง
กระแทกพื้นจนตาย
แม้ตายก็ไม่หลุดพ้น
ความเศร้า ความเจ็บปวด ความสิ้นหวัง ความโมโหร้าย ความบิดเบี้ยว…
เขากลายเป็นวัตถุที่แฝงด้วยอารมณ์เชิงลบ ร่างกายดำเมี่ยมบิดเบี้ยว ล่องลอยวนเวียนอยู่ในดินแดนที่กว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้
อันหลินตกตะลึงเมื่อเห็นภาพนี้ ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างปลดเปลื้องพันธนาการบางอย่าง
ขณะที่อารมณ์พลุ่งพล่าน เขาก็ตาลายขึ้นมาโดยพลัน
ครู่ต่อมา เขาก็
