หญิงคนนั้นยู่ปากอย่างขุ่นเคือง ดวงตาสุกใสมีหยาดน้ำคลอเบ้า เห็นได้ชัดว่าเดิมพันเกินเหตุ อาลัยของรักชิ้นนั้น
ขณะที่อันหลินกำลังเกาหัวอย่างลังเลอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
เขาหยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ยาว เมื่อเปิดประตูออกก็ต้องชะงักงัน
เด็กชายคนหนึ่งกอดกระบี่สีดำเล่มหนึ่งยืนสะอื้นอยู่หน้าประตู
เสื้อผ้าของเขาขาดรุ่งริ่ง จมูก ใบหน้า แขน เท้าถูกลมหนาวที่เย็นเยือกพัดจนแดงเรื่อ ผมเผ้ารุงรังมีหิมะเกาะอยู่ทั่ว
“พี่อันหลิน ข้าผิดไปแล้ว ข้าผิดไปแล้วจริงๆ…”
หลังเด็กชายเห็นอันหลิน น้ำตาก็ไหลลงมาไม่ขาดสาย ร่างกายแข็งทื่อจนลืมสั่นระริก มีเพียงดวงตาสุกใสคู่นั้นที่เปี่ยมด้วยความสำนึกผิดและหวาดกลัว
แน่นอนว่าอันหลินรู้จักเด็กชายคนนี้ เด็กคนนี้ถูกสร้างมาด้วยมือเขาเอง สุดท้ายก็เป็นเด็กคนนี้ที่แทงเขา
“พี่อันหลิน ได้โปรดให้อภัยข้าเถิด ต่อไปข้าจะไม่ทำเรื่องแบบนี้อีกแล้ว”
เด็กชายคุกเข่าลงบนพื้นหิมะ วิงวอนร้องขออย่างจริงใจ
อันหลินมองออกว่า ความโศกเศร้าและความเสียใจของเด็กชายไม่ใช่ของปลอม
แต่สำนึกผิดแล้วควรให้อภัยเขางั้นเหรอ
เสียงสนุกสนานในห้องยังคงดังต่อเนื่อง เปลวไฟในเตาไฟก็ยังลุกโชน
ทุกอย่างช่
