างอบอุ่นงดงาม มันเป็นสวนสนุกชัดๆ
ส่วนข้างนอก ลมเย็นพัดหวีดหวิวไม่ปรานี สิ่งที่เห็นมีเพียงพื้นหิมะขาวโพลนกับท้องฟ้าขมุกขมัว
ทุกอย่างช่างโดดเดี่ยวสิ้นหวัง ไม่มีที่ใดให้พักกายได้เลย
อันหลินยืนอยู่หน้าประตู ประหนึ่งอยู่ระหว่างสองโลก กำลังเผชิญหน้ากับตัวเลือก
เด็กชายคนนี้ จะยอมรับหรือทอดทิ้งดีล่ะ
พูดจากใจจริง อันหลินชอบเด็กคนนี้มาก
ทั้งคู่อยู่ด้วยกันมาเนิ่นนาน เด็กชายในตอนนั้นทั้งน่ารักและไร้เดียงสา เหมือนดินแดนสุขาวดีที่เปี่ยมด้วยความหวัง หล่อเลี้ยงความเป็นไปได้นับไม่ถ้วน
แต่เพราะชอบเกินไป เขาจึงเจ็บปวดปานนั้นยามเผชิญกับการถูกเด็กชายหักหลัง
หัวของเด็กชายก้มลงไป กอดกระบี่สีดำเพียงหนึ่งเดียว สองเข่าแนบพื้นหิมะที่เย็นจับขั้วหัวใจ หดตัวเหมือนเม่น
อันหลินไม่แสดงท่าที เด็กชายก็ไม่ขยับ
หิมะยังคงเทกระหน่ำไม่ขาดสาย กระจายเต็มศีรษะ ปกคลุมร่างกายผอมบางของเด็กชาย
ประตูไม่ได้ปิด ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว
อันหลินก็ไม่รู้ว่าเกิดความรู้สึกอะไร เขาก้าวพ้นประตู ยื่นมือไปหาศีรษะของเด็กชายช้าๆ ปัดหิมะที่ปกคลุมตามตัวเขาแล้วกอดเขาไว้แน่น
ความเย็นเยียบกับความอบอุ่นผสานเป็นหนึ่งในตอนนี้เอง…
ท่ามกลางความมืดและขมุกขมัว
