ตรายใช่ไหม” สวีเสี่ยวหลานมองเขตต้องห้ามตรงทางเข้าอุโมงค์ คิ้วขมวดเล็กน้อย พูดด้วยความกังวล
อันหลินก็สังเกตเห็นเช่นกัน และมีเหตุผลที่จริงจังยิ่งกว่านั่นคือ ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพใกล้เคียงกับอัมพาต ขยับเขยื้อนไม่ได้ ใครจะช่วยยกเขาเข้าไปล่ะ
เขามองเซวียนหยวนเฉิง “คือว่าพี่เฉิง…”
อันหลินยังพูดไม่ทันจบ เซวียนหยวนเฉิงก็พยักหน้า “ข้ารู้!”
จากนั้นอันหลินก็เห็นพรมเหาะเหินข้างล่างแยกออกมาหนึ่งส่วน พาอันหลินลอยไปยังทางเข้า
พลั่ก
พรมพุ่งชนม่านต้องห้ามจนบี้แบน
ส่วนอันหลินก็ลอดผ่านแผ่นต้องห้ามไปด้วยความเฉื่อย เมื่อเข้ามาในอุโมงค์แล้วก็ตกลงพื้น
“โอ๊ย! เจ็บชะมัดเลย!” ตอนนี้เขาไม่เพียงแต่อ่อนแรงทั้งตัว กล้ามเนื้อกระดูกและเส้นเลือดต่างก็ได้รับผลกระทบอย่างสาหัส ตอนนี้เมื่อตกลงพื้น มันเจ็บปวดรวดร้าวไปถึงใจ!
“สหายอันหลิน เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม จิตของข้าควบคุมพรมให้เข้าไปในเขตต้องห้ามไม่ได้!”
เสียงร้อนใจของเซวียนหยวนเฉิงดังลอดเข้ามา
“ข้าไม่เป็นไร ต่อไปพึ่งพาตัวข้าเองก็พอแล้ว ไม่ต้องห่วง!” อันหลินตอบเสียงดัง
แม้จะพูดแบบนี้ แต่เขาก็รู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย เมื่อมองบันไดที่ทอดลดเลี้ยวลงไป รวมถึงเปลวไฟที่กะพริบภายในอุโ
