มงค์ อันหลินก็รู้สึกอึดอัดใจและสิ้นหวัง
พับผ่าสิ วิธีปล่อยดวงใจแห่งเทพสวรรค์ง่ายกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง!
ตอนนี้ปัญหามาแล้ว เขาจะลงไปอย่างไร
ตอนนี้เขาใช้เวทมนตร์คาถาไม่ได้ แม้แต่ลุกขึ้นยืนยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ อาศัยกำลังของตัวเองนั้นเป็นไปไม่ได้ จำต้องอาศัยกำลังภายนอก
เขาจ้องมองบันไดที่ทอดยาวลงไป จู่ๆ เขาก็นึกถึงแรงโน้มถ่วง!
หรือจะต้อง…กลิ้งลงไป
มุมปากของอันหลินกระตุกยิกๆ หากอาศัยแรงโน้มถ่วงกลิ้งไปจริง กว่าจะถึงข้างล่าง เกรงว่าตัวเองคงตายเสียก่อน
อืม ไม่สิ กำลังภายนอก...
คุณพระ! เรามีต๋าอีกับต๋าเอ้อร์นี่นา!
อันหลินเพิ่งฉุกคิดได้
ควบคุมต๋าอีกับต๋าเอ้อร์ใช้จิตบังคับสั่งการก็เพียงพอแล้ว มันไม่มีอะไรกดดันสำหรับเขาเลยนี่นา!
ต๋าอีกับต๋าเอ้อร์จึงถูกเขาปล่อยออกจากแหวนมิติด้วยเหตุนี้ จากนั้นพวกมันก็ยกเจ้านายของตัวเองขึ้นอย่างอ่อนโยน เดินตรงดิ่งไปยังสุดทางเดินทีละก้าว
อันหลินถูกต๋าอีกับต๋าเอ้อร์ยกบั้นท้ายซ้ายขวา ประคองแผ่นหลังไว้ ทำให้เขาเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าประหนึ่งหัวหน้าใหญ่
ผ่านไปไม่นาน เขาก็มาถึงปลายทาง ตรงนั้นมีห้องหินกว้างใหญ่ กลางห้องหินมีโลงหยกตั้งอยู่ โดยรอยมีเสาหินสลักอักขระลึ
