กลับหลายต้น
สิ่งที่ทำให้เขาตื่นเต้นที่สุดคือ เหนือโลงศพขึ้นไปมีดวงแสงสีขาวลอยอยู่ รอบๆ โลงศพมีสายน้ำสีขาวหลั่งไหลไม่หยุด
ดวงใจแห่งเทพสวรรค์กับวารินแห่งเทพสวรรค์!
ลมหายใจของอันหลินเริ่มถี่กระชั้น ดวงตาเหม่อมองทัศนียภาพตรงหน้า
ในตอนนั้นเอง ดวงแสงสีขาวก็เป็นฝ่ายลอยมาหาอันหลิน จากนั้นส่องแสงก็เจิดจ้า!
อันหลินรับรู้ได้ว่าลำแสงสีขาวปกคลุมตั้งแต่หัวจรดเท้า ต่อมาดวงจิตก็เข้าสู่มิติที่แปลกหน้า
มันเป็นดินแดนที่กว้างใหญ่ไพศาล
ท้องฟ้าขมุกขมัว พสุธาสีนิล รวมถึงบรรยากาศที่เงียบสงัด
ที่นั่นไม่มีกลิ่นอายชีวิตเลยสักนิด ทอดสายตามองไปไม่มีอะไรเลยนอกจากผืนฟ้ากับผืนดิน
อันหลินเดินเหินบนดินแดนแห่งนี้ไม่หยุดหย่อน
เขาไม่รู้ว่าจะออกไปอย่างไร สิ่งเดียวที่ทำได้มีเพียงเดินไม่หยุด หมายจะได้พบเห็นสิ่งที่แตกต่าง
ไม่รู้เดินอยู่นานแค่ไหน
หนึ่งปี สองปี…หรือร้อยปี
เขารู้สึกโดดเดี่ยวมาก เมื่ออยู่ที่นี่ เขาคิดว่าจะอยู่หรือตายก็ไม่ต่างกันเลย
ขณะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นในสมองของเขา ‘เจ้าปรารถนาชีวิตหรือ เจ้าต้องการเพื่อนหรือ’
ชีวิต เพื่อนงั้นเหรอ
เขาตัดสินใจโดยที่ไม่ลังเลเลยสักนิด!
ด้วยเหตุนี้ ทารกชายที่งดงามก็ปรากฏตรงหน้าเขา
