พร้อมกับร้องไห้เสียงดัง…
อันหลินตะลึงงัน จากนั้นก็อุ้มทารกคนนั้นขึ้นด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทา ไม่รู้ทำไม ในใจพลันรู้สึกมีที่พักพิงขึ้นมา
ทารกคนนี้ไม่ดื่มนม ใช้วิธีสังเคราะห์แสง
จากนั้นก็เป็นการอยู่คู่กันอย่างยาวนาน
ทารกชายคนนี้ค่อยๆ เติบโตขึ้น เรียนรู้การพูด หัดเขียน เรียนรู้เรื่องมากมายจากอันหลิน
“พี่อัน ท่านสุดยอดไปเลย เมื่อไรข้าถึงจะเก่งอย่างท่านบ้าง”
“เจ้าอยากเก่งเหมือนข้าหรือ หึๆ เป็นไปไม่ได้หรอก ข้าเป็นที่หนึ่งในหล้า เจ้าเป็นได้แค่ที่สอง”
“เพราะเหตุใด”
“เพราะข้าเป็นสร้างเจ้าขึ้นมา”
…
เวลาผ่านไปอีกเนิ่นนาน
เด็กชายค่อยๆ โตขึ้น แข็งแกร่งมากขึ้นทุกวัน
อันหลินกับเขาเยื้องย่างบนดินแดน หัวใจถูกคมกระบี่สีดำทะลวงโดยไม่ทันตั้งตัว สิ่งที่เข้าในคลองจักษุเป็นรอยยิ้มพิลึกและกระหยิ่มใจ
“หึๆ ๆ…พี่อัน ข้าคิดใคร่ครวญแล้วว่า เพียงแค่กลืนพลังของท่าน ช่วงชิงทุกอย่างของท่านไป ข้าก็จะเก่งกาจเหมือนท่านแล้ว”
“ไม่ ข้าอาจจะเก่งกว่าท่านด้วยซ้ำ…”
เด็กชายมองอันหลินอย่างตื่นเต้นจนเนื้อตัวสั่นระริก
จู่ๆ ในสมองของอันหลินก็มีตัวเลือกผุดขึ้นมา
ก. ฆ่าเขา!
ข. ให้อภัย
