หลังชายหัวโล้นปล่อยหมัดใส่อันหลินจนกระเด็นไปแล้ว เซวียนหยวนเฉิงก็พุ่งเข้ามาอีกครั้ง หมายใช้วิชาธาตุแท้แห่งสรรพสิ่งถ่วงเวลาเขา
ไม่คาดคิดว่าหลังเซวียนหยวนเฉิงโดนหมัดคู่ของชายหัวโล้นซัดแล้ว พลันรู้สึกเหมือนร่างกายถูกสูบพลังจนหมดเกลี้ยง
ในตอนนั้นเอง หลิวเชียนฮ่วนก็เหาะขึ้นฟ้า ควงคทาขนนก ปล่อยลำแสงพลังงานกึ่งโปร่งแสงใส่ชายหัวโล้นประหนึ่งห่าฝน
เมื่อพลังงานระเบิด ชายหัวโล้นก็ก้าวออกมาจากฝุ่นควัน ศีรษะยังคงสว่างไสว แลดูค่อนข้างแยงตาเมื่ออยู่ภายใต้การสะท้อนของแสงอาทิตย์
“คุณพระ! ความปราดเปรียวกับพลังสุดยอดยังไม่พอ แม้แต่พลังป้องกันยังสุดยอดขนาดนี้เลยหรือ มีบั๊กชัดๆ!” หลิวเชียนฮ่วนเบิกตากว้าง เอ่ยด้วยความตกตะลึง
ทันใดนั้น ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีก็ผุดขึ้นในใจนาง นางจึงล่าถอยอย่างบ้าคลั่ง
แต่ร่างสีเหลืองนั่นกลับเร็วยิ่งกว่า กระโดดมาอยู่ตรงหน้านางในพริบตา ปล่อยหมัดลงมาอย่างไม่ปรานี
หลิวเชียนฮ่วนจ้องกำปั้นที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กัดฟันแน่น ยกคทาขึ้นขวางหมายจะตอบโต้
ในขณะนั้นเอง ร่างสีขาวก็ปรากฏตรงหน้านาง กระบี่โบราณที่แฝงด้วยเจตจำนงของธาตุแท้แห่งสรรพสิ่งจู่โจมกำปั้น จากนั้นลากเข้ามาข้างตัว
พลังหมัดทะลวงอากา
