สมาชิกที่เหลือก็สังเกตเห็นชายหัวโล้นคนนั้นแล้ว
“เอ๊ะ ทำไมเขาไม่สวมชุดเกราะ” เหยาหมิงซีเอ่ยอย่างแปลกใจ
“ไม่ว่าเขาสวมชุดเกราะหรือไม่ แต่เป็นศัตรูแน่ๆ ข้าจะไปจัดการเขา”
หูก้วนกำมือแน่น พุ่งออกไปข้างหน้าด้วยความดุดัน
อันหลินสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นอากัปกิริยาของหูก้วน รีบคว้าตัวไว้ทันที “ศิษย์น้องหู อย่าบุ่มบ่าม!”
“ทำไมหรือพี่อัน” หูก้วนเห็นท่าทางวิตกกังวลของอันหลิน จึงเอ่ยถามอย่างสงสัย
อันหลินสูดหายใจเข้าลึกแล้วเอ่ยว่า “เจ้าพุ่งเข้าไปแบบนี้ ข้ากลัวว่าเจ้าจะถูกหมัดซัด”
เซวียนหยวนเฉิงเห็นด้วยเป็นอย่างมาก “สหายอันหลินพูดถูก สำหรับศัตรูที่ไม่รู้ที่มาแน่ชัด ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางเช่นนี้แล้ว พวกเราระมัดระวังไว้หน่อยเป็นดี ให้ข้าไปลองหยั่งเชิงดูก่อน”
พูดจบ เขาก็ชักกระบี่โบราณของตัวเองออกมา ก้าวไปหาชายหัวโล้นด้วยท่าทีเตรียมพร้อม
อันหลินสะดุ้งโหยงอีกครั้ง รีบลากเซวียนหยวนเฉิงออกมา
เซวียนหยวนเฉิง “…”
อันหลินกลืนน้ำลายเอื๊อก พูดเสียงทุ้มว่า “การแต่งกายของคนคนนั้นพิลึกนัก ข้ากลัวว่าพวกเราทุกคน ไม่ว่าใครก็ต้านหมัดของเขาไม่ได้ ให้ต๋าอีกับต๋าเอ้อร์ไปหยั่งเชิงดีกว่า…”
เหยาหมิงซี หูก้วนและพญางูขาวต่างก็เบิกตากว้
