ขาดเขลาอยู่ไกลๆ ปล่อยใบมีดลมออกไปอย่างแรงเป็นครั้งคราว
แต่การโจมตีเหล่านี้ก็ไม่พอ ล้วนถูกจื่อหยางขัดขวางอย่างง่ายดาย
จักรพรรดิจื่อหยางกลับไม่เป็นฝ่ายจู่โจมวิหคปีศาจ อย่างไรเสียหน้าที่ของเขาก็คือปกป้องสองคนนี้ มีคนโจมตีเขาขวาง ไม่มีใครโจมตีเขายืนเฉย ไม่จริงจังกับงานเลยสักนิด
อันหลินถอนหายใจเบาๆ ท่าทางสงครามนี้รอพี่เฉิงมาปิดฉากจะน่าเชื่อถือกว่า
เอ๊ะ เดี๋ยวสิ!
ความคิดบางอย่างฉายวาบในสมองของอันหลิน หวนคิดถึงเรื่องในอดีต
ดวงตาของเขาเป็นประกาย เรื่องนี้ไม่แน่ว่าเขาก็ทำได้เหมือนกัน!