“นี่ เจ้าได้ข่าวไหม เพื่อหลอมกระบี่ ประมุขน้อยทำให้แม่ของตัวเองต้องตาย”
“ชู่…อย่าพูดส่งเดช เรื่องนี้แค่พวกเรารู้ก็พอแล้ว”
“ได้ยินว่ามีศิษย์ชายฝึกกระบี่กับนางเมื่อหลายวันก่อน ปรากฏว่าถูกฟันจนบาดเจ็บสาหัส!”
“ไม่หรอกกระมัง โหดเหี้ยมปานนั้นเชียวหรือ”
“ฉะนั้นตอนนี้เลยไม่มีใครกล้าเข้าใกล้นางแล้ว…”
หลิวเชียนฮ่วนนั่งอยู่บนบันได แสงแดดสาดกระทบใบหน้าเรียบเฉยของนาง แลดูเย็นชาอย่างยิ่ง
นางกับกระบี่มหาเหมันต์ใจสื่อถึงกัน โสตประสาทจึงเฉียบแหลมเป็นล้นพ้น
เสียงกระซิบกระซาบของลูกศิษย์สองคนที่อยู่ไกลออกไป แน่นอนว่านางได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้ง
แต่นางไม่ได้โมโหแต่อย่างใด เพียงนั่งเงียบๆ เพราะนางคิดว่าคนพวกนั้นพูดถูก
นางไม่มีเพื่อน เมื่อหวนคิดถึงอดีต ดูเหมือนจะมีเพียงท่านแม่ที่อยู่กับตนตลอดเวลา
ท่านแม่เป็นเพื่อนคนเดียวของนาง แต่ตอนนี้ นางกลับทำให้ท่านแม่ตาย
ชายคนนั้นฝึกกระบี่เป็นเพื่อนนางด้วยความหวังดี นางฝึกด้วยมาตรฐานที่เคยประลองกับท่านแม่ กลับพลาดท่าทำให้ชายคนนั้นบาดเจ็บสาหัส…
“ท่านแม่ นอกจากเรื่องคบเพื่อนแล้ว ทุกอย่างที่ท่านแม่สั่งเสียไว้ข้าทำได้หมดแล้ว ข้าฝึกกระบี่วันละสี่ชั่วยาม ไม่หลงระเริง สงบเสงี่ยม รู้จักกาลเทศะ ไม่อวดรวย ไม่เลือกกิน…”
“ฮ่วนฮ่วนผ่านแล้วใช่ไหม”
เด็กหญิงเงยหน้ามองฟ้าครามอย่างเหม่อลอย อยากเห็นอะไรบางอย่าง อยากได้ยินเสียงตอบกลับ แต่สิ่งที่ตอบกลับมีเพียงลมฤดูสารทกับความเงียบงันเท่านั้น
