ห้าปีต่อมา
หลิวเชียนฮ่วนอายุสิบห้า ผมดำขลับปล่อยสยายจรดเอว รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น รูปโฉมงดงาม แต่กลับเย่อหยิ่ง กลายเป็นหญิงงามผู้เย็นชา
นางยังคงไม่มีเพื่อน
ไม่ใช่เพราะไม่มีใครเข้าใกล้นาง กล่าวตามตรงผู้หญิงรูปโฉมเช่นนาง ต่อให้จะมีนิสัยเฉยชาอย่างไร แต่ก็มีคนยอมทำความรู้จักกับนางเช่นกัน มิหนำซ้ำหลิวหมิงเซวียนยังลอบยุยุงให้ลูกศิษย์หนุ่มๆ สื่อสารกับนางด้วย
แต่ทุกอย่างล้วนไม่มีประโยชน์ นางเริ่มเก็บตัว
ฝึกกระบี่ตามลำพัง อ่านตำราเพียงคนเดียว ชมทิวทัศน์บนเขาหลังสำนักอย่างโดดเดี่ยว
กระทั่งวันหนึ่ง นางเห็นพี่ชายต่างแม่นำของเล่นประหลาดบางอย่างกลับมาจากโรงเรียน
“มันคืออะไรหรือ”
“อ้อ เจ้านี่ชื่อว่ามือถือ ภาพที่เคลื่อนไหวพวกนั้นเรียกว่าเกม”
“นี่เป็นของดีจากแดนมนุษย์ ถูกข้าดัดแปลงแล้ว แบตเตอรี่หมดก็ใช้พลังปราณชาร์จได้ อยากเล่นไหม”
ดวงตาสีม่วงของหลิวเชียนฮ่วนสะท้อนโลกที่เต็มไปด้วยสีสันบนหน้าจอ จ้องเงียบๆ อยู่นาน
แม้ภาพในโลกใบนั้นจะไม่ละเอียด แต่มันกลับแปลกใหม่ น่าสนใจนัก
มันตัดขาดจากโลกความจริง หากเข้าสู่โลกใบนั้น นางจะมีตัวตนใหม่เอี่ยม เป็นนักบินได้ เป็นแม่ทัพที่บังคับบัญชาพลทหารได้ เป็นขุนพลได้…สิ่งเดียวที่เป็นไม่ได้คือ หลิวเชียนฮ่วนที่กำกระบี่มหาเหมันต์สังหารมารดา
นางตกหลุมรักมือถือ หลงใหลเกม…
นางเจอคู่ที่ให้ความสุขกับตัวเองได้แล้ว หรือจะเรียกว่าเพื่อนก็ได้
อืม นั่นก็คือมือถือ!
และไม่รู้ว่าตั้งแต่
