เมื่อใดที่นางเริ่มติดงอมแงม
ทุกวันนอกจากเวลาฝึกกระบี่ที่ไม่เปลี่ยนแปรแล้ว สิ่งที่อยู่กับนางก็คือมือถือเครื่องนี้
นางค่อยๆ ร่าเริงมากขึ้น ราวกับมีคู่รัก มีที่พักพิงก็ไม่ปาน ถึงขั้นว่ามีคนตามจีบ! เรียนตัวอักษรจีน เรียกภาษาจีน เรียนทุกอย่างเกี่ยวกับแดนมนุษย์…
ช่วงเวลานั้น นางนึกถึงคำสั่งเสียสุดท้ายก่อนจากไปของมารดา และทำได้สำเร็จสักที
“ท่านแม่ ข้ามีเพื่อนแล้ว และมีความสุขแล้ว สุขใจทุกวัน มีเกมมากมายให้เล่น”
“ฮ่วนฮ่วนทำได้ดีไหม รีบชมข้าที”
หญิงสาวกดปุ่มของมือถือพลางพูดอย่างเบิกบานใจ
หยดน้ำหยดหนึ่งกระทบหน้าจอโดยไม่รู้ตัว เป็นเหมือนดอกบัวที่โปร่งใส เบ่งบาน จากนั้นก็ถูกเช็ดออกไป
…
หลังราชาวิญญาณถูกกระบี่ฟัน พลังไม่ลดกลับเพิ่มพูน ลำแสงสีรุ้งมากเหลือคณานับพุ่งไปรวมตัวที่ร่างของมัน ก่อตัวเป็นเกราะที่สมจริงอย่างยิ่ง
หลิวเชียนฮ่วนจ้องราชาวิญญาณที่พลังไต่ขึ้นอย่างต่อเนื่องด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย นัยน์ตามีประกายฉายวาบ
“เย็นเยือก” เมื่อสิ้นเสียง ไอเย็นสีน้ำเงินก็กลายเป็นผ้าพลิ้วสีรุ้งพันรอบกายอรชรของนาง
สีสันบิดเบี้ยวที่พิลึกพิลั่นรอบตัวพลันหยุดชะงัก มลายหายไป
สีน้ำเงินกับสีขาวกลายเป็นสีหลักของฟ้าดิน หิมะตกไม่หยุด หนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ
ทุกอย่างล้วนเกิดขึ้นในพริบตาเดียว
ทุกสรรพสิ่งเงียบกริบ หิมะขาวโพลน!
ลูกไฟในดวงตาของราชาวิญญาณเหมือนจะพลอยถูกแช่แข็งไปด้วย แต่มันกลับไม่เกรงกลัว ระเบิดพลังที่น่าสะพรึ
