เผ่าพันธุ์จิตวิญญาณที่พิทักษ์เขาเทวะถูกเทพสังหารที่โผล่มาไม่มีปี่มีขลุ่ยคนนี้ ทำเอาขวัญกระเจิง แม้แต่เทพวิญญาณระดับหวนสู่ความว่างเปล่าผู้สูงส่งของพวกมัน ก็ถูกหญิงคนนี้ใช้เคล็ดวิชาสังหาร จะพิทักษ์อย่างไรอีก!
บนยอดเขาเทวะ หญิงสาวจูงมือเด็กหญิง จดจ้องก้อนหินสีน้ำเงินที่โปร่งแสงแวววาวด้วยนัยน์ตาที่เป็นประกาย
“เหมืองวิญญาณเหมันต์ก่อตัวทุกๆ สามพันปี บัดนี้ยาวนานกว่าพันปีแล้ว เจ้ายังไม่เจอผู้มีวาสนา…” หญิงสาวมองก้อนหินก้อนนั้น เอ่ยเสียงเรียบว่า “ฮ่วนฮ่วน เข้าไปหลั่งเลือด”
เด็กหญิงสาววิ่งเข้าไปอย่างตื่นเต้น มองก้อนหินสีน้ำเงิน มันเหมือนวัสดุที่ระบุไว้ในคู่มืออาวุธเทวะราวกับแกะ!
ดวงตาสุกใสของเด็กหญิงถึงขั้นมองทะลุก้อนหิน เห็นพลังงานที่เริงระบำประดุจภูตภายในก้อนหิน
เลือดหนึ่งหยดกระทบผิวก้อนหินสีน้ำเงิน ก้อนหินที่ไร้การเคลื่อนไหวมาร่วมพันปีเปล่งแสงสีน้ำเงินระยิบระยับ!
“สำเร็จแล้ว! นี่เป็นเค้าลางของการยอมรับจากเมืองวิญญาณเหมันต์!” หญิงสาวตาลุกวาว
เมื่อเหมืองวิญญาณเหมันต์ยอมรับ พลังจะเปี่ยมล้นที่สุด จำต้องหลอมกระบี่ทันที มิเช่นนั้นพลังจะหลั่งไหลไปอย่างรวดเร็ว
“ค่ายกลกระบี่เก้าสวรรค์ เปิด!”
สิ้นเสียงของหญิงสาว กระบี่จิตที่ยิ่งใหญ่เก้าเล่มก็พุ่งออกจากห้วงจิตของนาง ก่อตัวเป็นค่ายกลกระบี่ที่ทรงพลัง
“ฮ่วนฮ่วนอยู่ในค่ายกล อย่าเพ่นพ่าน!”
เวลาของหญิงสาวมีไม่มากแล้ว หลังนางกำชับแล้ว ก็เริ่มหลอมกระบี่บนย
