ราชาวิญญาณบิดเบี้ยวเลือนหายไป ชั่วพริบตาต่อมา มันก็ปรากฏกายด้านหลังหลิวเชียนฮ่วน ตวัดเคียวสีชาดเป็นองศาคร่าชีวิตสีเลือด หมายปาดคอขาวปลอดของหลิวเชียนฮ่วน
“ช้าเกินไป…”
หลิวเชียนฮ่วนพึมพำเบาๆ ปลายเท้ามีอักขระสีทองระยิบระยับ เคลื่อนตัวไปอยู่ข้างราชาวิญญาณในชั่วอึดใจ กระบี่สีน้ำเงินฟันราชาวิญญาณด้วยความเร็วที่พุ่งสูงกว่าเดิม!
ฉัวะ
ปราณกระบี่ดุจภูตผี เฉือนร่างของราชาวิญญาณจนเป็นแผลใหญ่ในพริบตา
“อ๊าก…” ราชาวิญญาณที่เงียบงันร้องเสียงหลงขึ้นมา
ตำแหน่งที่มันถูกฟันมีไอน้ำค่อยๆ ระเหิดอย่างเชื่องช้า!
ชายหัวโล้นที่จับตามองตลอดเวลาเบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อเลย
ราชาวิญญาณได้รับบาดเจ็บหรือ เป็นไปได้อย่างไร
ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ใช้พลังจิตโจมตี นางทำร้ายวิญญาณได้อย่างไร
ขณะที่ตกตะลึง ไม่รู้เพราะเหตุใด สายตาของเขาหยุดอยู่ที่กระบี่สีน้ำเงินอ่อนในมือของหลิวเชียนฮ่วน ดวงตาเบิกโพลง
หรือจะเป็นเพราะกระบี่เล่มนี้…
หลิวเชียนฮ่วนเดินเข้าไปหาราชาวิญญาณทีละก้าว กระบี่สีน้ำเงินสั่นระริก ราวกับสัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณที่ไม่ได้พบมาเนิ่นนาน จึงพลอยตื่นเต้นไปด้วย
นางมีกระบี่เล่มหนึ่งชื่อว่า มหาเหมันต์ สามารถฟันภูตผีวิญญาณได้ทุกชนิด!
…
ในดงกระบี่โบราณแห่งหนึ่ง เด็กผู้หญิงผมสั้นสีดำคนหนึ่งจับมือของหญิงสาวชดช้อยพลางตะโกนลั่น
หญิงสาวลูบศีรษะของเด็กหญิงอย่างอ่อนโยน “ฮ่วนฮ่วน ทำได้ดีมาก แต่อย่าผยองจนเกินไป ตอนนี้เจ้าแค่ทำลายสถิต
