่างยิ่ง การปะทะกันกลางเวหาเป็นเหมือนสายฟ้าคำรามที่ทรงอานุภาพ
มือกระบี่ถือกระบี่แสงนิลตวัดเป็นวงโคจรที่สมบูรณ์แบบครั้งสุดท้าย ปราณกระบี่มืดมนถึงขั้นบดบังพระจันทร์สีเลือดกลางเวหา ฟันหอคอยเป็นสองซีก และฉีกร่างของจอมมารเป็นสองซีกเช่นกัน
“ยินดีด้วย การทดสอบเผ่าพันธุ์จอมมารสำเร็จลุล่วง!”
เหยาหมิงซีฟังเสียงที่ดังก้องท้องฟ้าแล้วพยักหน้าน้อยๆ ท่าทางดูภูมิใจกับศึกนี้เป็นอย่างมาก
อีกดินแดนหนึ่ง
หูก้วนกำลังแลกหมัดกับมนุษย์หินตัวเขื่องหลายสิบตนอยู่ ทุกหมัดถึงพริกถึงขิง เอ่ยชมไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว
เขาเพลิดเพลินกับเส้นทางนี้มาก ปล่อยให้ตัวเองต่อสู้จนหน้าปูดฟกช้ำ หัวร้างข้างแตก
หลังสังหารมนุษย์หินคนสุดท้ายแล้ว เนื้อตัวของเขาก็เต็มไปด้วยบาดแผล แต่แววตากลับเปล่งประกาย อดกางแขนกู่ร้องไม่ได้ว่า “สะใจนัก! มีอีกไหม!”
เห็นได้ชัดว่า หูก้วนสาแก่ใจแล้ว
ภายในมิติที่มืดมิด ชายหัวโล้นรู้สึกว่าเสียงที่ดังออกมาจากหน้าจอมันช่างบาดหูเหลือเกิน
ทุกคำพูดที่ดังกระทบโสตประสาท เป็นการเย้ยหยันที่ทิ่มแทงหัวใจ
“รู้สึกว่าพวกเขาจะสบายใจยิ่งนัก การทดสอบของสุสานถูกเจ้าทำเป็นสวนสนุกไปแล้ว ใช้ได้เลยนี่” พญางูนิลยิ้มบางๆ แต่ในสายตาของชายหัวโล้นนั้น รอยยิ้มนั่นช่างน่าสยดสยอง…
