ตายกะทันหัน
พลังงานสีดำกลายเป็นลูกกลมๆ ลอยกลับมาที่กระบี่พิชิตมาร ค่อยๆ ซึมหายไป
ราวกับกระบี่ได้รับการหล่อเลี้ยง มันแผดร้องอย่างสุขอุรา คมกระบี่แวววับ ระยิบระยับ ประหนึ่งกำลังหายใจเข้าออกก็ไม่ปาน
อันหลินกะพริบตาปริบๆ ยกกระบี่ในมือขึ้นเอ่ยถามว่า “เสี่ยวเสีย เจ้าเป็นศาสตราวุธของเผ่าพันธุ์ปีกทมิฬ สุดยอดขนาดนี้ทำไมไม่บอกข้า”
กระบี่พิชิตมาร “…”
อันหลินไม่สนใจในความเย็นชาของมัน พูดต่อไปว่า “ดูดเจ้าลูกกลมๆ นั่นหรือ ข้าช่วยให้เจ้าสะใจอีกสักหน่อยดีไหม”
กระบี่พิชิตมารสั่นระริก อยากฆ่าคน
ชาวปีกทมิฬอีกสี่ตนบนท้องนภาตะลึงงัน มือกำหอกสีนิลมองอันหลินอึ้งๆ
ขณะนั้นเอง ลำแสงกระบี่ที่ปราดเปรียวที่สุดสี่เส้นก็พุ่งหวีดหวิวมาประชิดตัว ดุจดั่งจันทร์เสี้ยวท่ามกลางผืนฟ้าอันมืดมิด
มันรวดเร็วเหลือเกิน ชาวปีกทมิฬทำได้เพียงต่อต้าน แต่ไม่มีข้อยกเว้น ถูกลำแสงกระบี่ประหลาดนั่นดูดกลืนพลังงานและเลือดในร่างกาย กระทั่งพรากลมหายใจไปแล้วจึงหยุดลง
ลูกกลมๆ สีดำสี่ลูกลอยมาหากระบี่พิชิตมาร ค่อยๆ ซึมลงไป ไม่รู้ว่าอันหลินตาฝาดไปหรือไม่ เขารู้สึกว่ากระบี่ของตัวเองดำสนิทยิ่งกว่าเดิม
“เสี่ยวเสีย อร่อยไหม” อันหลินเอ่ยถามอย่างรักใคร่
“ปีกทมิฬเลียนแบบคุณภาพต่ำ ไม่อร่อย” เสียงเรียบเฉยดังขึ้นในสมองอันหลิน น้ำเสียงเย็นเยือกเจือความพอใจ ราวกับเด็กหญิงที่เพิ่งอิ่มท้อง
“เจ้าเป็นศาสตราวุธของเผ่าพันธุ์ปีกทมิฬไม่ใช่หรือ ไยถึงชอบกินชาวปีกทม
