“ทุกคนระวังตัวด้วย นี่เป็นลมทมิฬที่มีพลังทำลายล้างรุนแรง ทุกคนพยายามเก็บงำกลิ่นอายของตัวเอง ยิ่งเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่มาก จะทำให้อานุภาพของพวกมันเพิ่มพูนได้ง่ายมากขึ้นเท่านั้น” จักรพรรดิจื่อหยางเอ่ยเสียงจริงจัง
ทุกคนพากันเก็บงำพลังเมื่อได้ฟังดังนั้น ความรวดเร็วในลมทมิฬลดลงไม่น้อยเลย แต่ยังคงรวมตัวกันอย่างเชื่องช้า
อันหลินมองจื่อหยาง “ตอนนี้จะทำอย่างไร จะให้พวกเรารอความตายเฉยๆ ไม่ได้หรอกกระมัง”
“อย่าร้อนรนไป นับแต่นี้ไป อานุภาพของลมทมิฬจะอ่อนกำลังลงเรื่อยๆ เมื่อจวนจะสัมผัสพวกเราแล้ว อานุภาพของลมทมิฬคงจะลดลงพอสมควร ครั้นถึงตอนนั้น พวกเราค่อยใช้วิชาป้องกันตัวพุ่งออกไปในอึดใจเดียว! ทำเช่นนี้อาจจะบาดเจ็บนิดหน่อย แต่น่าจะไม่อันตรายถึงชีวิต” จักรพรรดิจื่อหยางพูดอย่างจริงจัง
เมื่อได้ยินว่าจะบาดเจ็บ ใบหน้าของพญางูขาวก็เริ่มถอดสี
เสี่ยวชิงแลบลิ้น ออกอาการไม่ชอบใจ “ยิ่งพลังของลมทมิฬโจมตี จะยิ่งอ่อนกำลัง ไยพวกเราไม่เป็นฝ่ายลดทอนพลังงานของมันเล่า”
“แต่หากเจ้าใช้พลังเซียน กลิ่นอายจะถูกเปิดเผย นำมาซึ่งการตอบโต้ที่รุนแรงยิ่งขึ้น ทำเช่นนี้ไม่ได้นะ” จักรพรรดิจื่อหยางส่ายหน้า
“ใช้สิ่งไม่มีชีวิตไปลดทอนก็สิ้นเรื่อง” งูมรกตกะพริบตาปริบๆ
จักรพรรดิจื่อหยางถูกตอกจนพูดไม่ออกอีกครั้ง
“แต่พลังโจมตีของลมทมิฬรุนแรงอย่างยิ่ง สิ่งไม่มีชีวิตทั่วไปจะดับสูญทันทีที่สัมผัส ผลลัพธ์ไม่ดีแน่นอน หากเป็นอาวุธเทวะละก็ น่าจะไม
