ดลูกหนึ่งหล่นลงทันใด กระแทกผิวดินในรัศมีร่วมร้อยจั้งจนทรุดลงไป!
อันหลินเบิกตากว้าง มันใช่ภูเขาที่ไหนกัน นี่มันท่อนแขนที่ใหญ่โตมโหฬารชัดๆ!
“ใครที่บังอาจบุกรุกถิ่นข้าต้องตาย!”
เสียงกลายเป็นคลื่นเสียงที่รุนแรง ม้วนตัวไปทั่วทุกหนแห่ง
จักรพรรดิจื่อหยางรู้ว่าเจ้าสัตว์ประหลาดตนนี้มีพลังต่อสู้เหนือชั้น แต่ก็ยังฝืนใจดีสู้เสือพุ่งใส่ภูเขาลูกนั้น
กำปั้นใหญ่ยักษ์กระแทกลงมา
“หัตถ์เพลิงทองคำ!”
จักรพรรดิจื่อหยางแผดเสียงดัง ฝ่ามือปล่อยลูกไฟสีทองมวลมหาศาลออกมาปะทะกับกำปั้นนั่น
ครืน เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวอีกครา ชั่ววินาทีที่คลื่นเพลิงระเบิด กำปั้นยักษ์ดำเกรียมปริแตก ขณะเดียวกันจักรพรรดิจื่อหยางก็กระอักเลือดถอยกรูด!
“เสี่ยวชิง เจ้าไปช่วยเขาเถอะ!” เมื่อเห็นจักรพรรดิจื่อหยางบาดเจ็บ พญางูขาวก็พูดด้วยความสงสารทันที
“ชิ เป็นถึงจักรพรรดิสงคราม แค่มนุษย์หินยังสู้ไม่ได้ จะไปทำอะไรกิน” จักรพรรดินีปี้ฉงทำหน้าไม่ชอบใจ “อีกอย่างหากข้าเข้าไป ใครจะคุ้มครองเจ้าล่ะ”
“ข้าปกป้องเอง” อันหลินโพล่งขึ้นมา “ข้าเป็นถึงผู้แข็งแกร่งที่ล้มสองจักรพรรดิในกระบวนท่าเดียว ไม่เชื่อข้าหรือ”
ใบหน้าขาวเนียนของพญางูขาวพลันแดงเรื่อ “อืม… ท่านเจ้าแห่งพิษปกป้องข้าก็พอแล้ว! เสี่ยวชิงรีบไปเร็ว!”
งูมรกตเบะปาก กลายเป็นแสงสีเขียวพุ่งใส่ร่างมหึมาท่ามกลางม่านหมอกทันที
โครมๆ ๆ
เสียงดังกึงก้องดังมาเป็นระยะๆ
เปลวไฟลุกโชนสะเทือนหมอกหนาจนแตกกระจาย
