บพูดว่ารสชาติเป็นอย่างไร จะคุยกันดีๆ หน่อยได้ไหม!
อีกอย่าง…ไอติมคืออะไร
“แต่เพลิงจันทร์ภฤษฏ์น่าสนใจจริงๆ เป็นฝ่ายจู่โจมได้ด้วย ไม่รู้ว่าแหล่งเพลิงอยู่ที่ใด…” ดวงตาอันหลินทอความตื่นเต้น พึมพำเสียงเบา
จื่อหยางส่ายหน้า “เพลิงเทวะมีปัญญาไม่มากนัก เจ้ามองว่ามันเป็นการตอบสนองตามสัญชาตญาณก็ได้ เมื่อครู่มันคงจะอยากขับไล่เจ้า หากเจ้าดูแข็งแกร่งเกินไป มันอาจจะถดถอย ไม่กล้าออกมา…”
“เจ้าหมายความว่าอ่อนข้อให้ศัตรูก่อนงั้นหรือ” นัยน์ตาของอันหลินเป็นประกาย
จื่อหยางพยักหน้า “ใช่ แต่อ่อนข้อเกินไปก็ไม่ได้ เพลิงจันทร์ภฤษฏ์ต้องการโจมตีอย่างยิ่งใหญ่ แหล่งเพลิงย่อมต้องปรากฏให้เห็นเป็นแน่ ถึงตอนนั้นเจ้าคอยฉวยจังหวะกินมันก็พอแล้ว!”
ไม่รู้ว่าจื่อหยางยอมรับแนวคิดของอันหลินตั้งแต่เมื่อใด ไม่พูดว่าครอบครองและขับกล่อมเพลิงเทวะอีกต่อไป แต่พูดว่ากินมันแทน!
“ก็คือเล่นละครตบตาสินะ ไม่ต้องห่วง ข้าถนัดเลยละ” อันหลินหัวเราะร่า มั่นใจเต็มเปี่ยม
เพลิงจันทร์ภฤษฏ์รังเกียจที่ทั้งคู่โผล่มาในทะเลลึกยิ่งนัก การโจมตีระลอกที่สองเริ่มขึ้นแล้ว
ครืน ครั้งนี้เป็นหมัดเพลิงสีน้ำเงินสิบทีในคราวเดียว
อันหลินไม่ใช้วิชาปีกแห่งอัคคีอีก แต่เลือกใช้กำลังกายแทน
หมัดแลกหมัด
พลังงานอันยิ่งใหญ่ปะทะกัน ทำให้ท้องสมุทรเกลือกกลิ้ง
ลูกไฟสีน้ำเงินกระแทกมือ ทำให้อันหลินรู้สึกถึงความเย็นเยือกจับขั้วหัวใจ ผิวหนังกลายเป็นสีแดง ชัดเจนว่าถูกไฟลวก
การจู่โจ
