ล
ลำแสงสีน้ำเงินถอยกรูดทันใดราวกับสัมผัสได้
ขณะที่อันหลินกับจักรพรรดิจื่อหยางรีบพุ่งเข้าไปด้วยความเร็วอย่างยิ่งยวดนั้น บริเวณนั้นก็เหลือเพียงควันของเพลิงสีเงินเบาบาง ไม่นานก็ถูกความมืดมิดกลืนกิน
“คุณพระ อันตรธานหายไปเช่นนี้จริงๆ หรือ!” อันหลินเบิกตากว้างมองไปรอบๆ ไม่มีร่องรอยเลยแม้แต่นิด ราวกับมันเกิดขึ้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย และหายไปอย่างไร้ร่องรอยอย่างไรอย่างนั้น
จักรพรรดิจื่อหยางถอนหายใจ “เพลิงจันทร์ภฤษฏ์กลมกลืนกับท้องทะเล เกิดดับตามใจชอบ ตอนนั้นจักรพรรดิซวีหมิงจับมันหลายร้อยครั้งก็ไม่เป็นผล อย่าว่าแต่ขับกล่อมมันเลย…”
อันหลินไม่ยอมแพ้ เพ่งพิศมองรอบกายอย่างถี่ถ้วน
จู่ๆ ก็มีฝ่ามือเพลิงสีน้ำเงินปรากฏข้างกายอันหลิน ตวัดฟาดลงมาพร้อมกับพลังเพลิงที่เย็นเยียบ!
อันหลินก็ตอบโต้ฉับไว อ้าปากกว้างพร้อมกับกระตุ้นวิชาปีกแห่งอัคคีโดยไม่ลังเล
ครืน
อึก
เปลวเพลิงถูกกลืนลงท้องไปพร้อมกับน้ำทะเลเค็มปี๋
“แค่กๆ…พับผ่าสิ! รสชาตินี้มัน…” อันหลินกุมท้องแผดเสียงดังลั่น
จักรพรรดิจื่อหยางสะดุ้งโหยง นึกว่าเกิดอุบัติเหตุ พูดอย่างร้อนใจว่า “เป็นอะไรไป เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม”
“รสชาติของมันออกหวาน คล้ายไอติม แต่เจือความเค็มของน้ำทะเล ทำเสียรสชาติอย่างแรงเลย!” อันหลินบ่นอุบอย่างไม่พอใจ
จักรพรรดิจื่อหยาง “…”
จักรพรรดิจื่อหยางเริ่มทนไม่ไหวแล้ว คนอื่นล้วนวิจารณ์ว่าเพลิงเทวะน่ากลัวปานใด ยิ่งใหญ่แค่ไหน แต่เจ้าอันหลินคนนี้กลั
