รามเป็นเด็กน้อยกายแห่งมรรคขั้นเจ็ดคนนี้จริงๆ เหรอ
พวกอันหลินพยายามยอมรับความจริงข้อนี้ แต่พญางูขาวกลับถอยหลังหนึ่งก้าว
เธอส่ายหน้าอย่างยิ้มแย้ม “คุณพูดอะไรน่ะ ฉันไม่ใช่จักรพรรดินีปี้ฉงเสียหน่อย!”
ทุกคนต่างก็โล่งอกเมื่อได้ยินเช่นนั้น
ยังดีที่โลกใบนี้ยังเป็นปกติ
อันหลินก็ตบอกปุๆ แล้วเอ็ดว่า “ให้ตายสิ เธออย่าทำฉันตกใจสิ หัวใจจะวายเอา ครั้งหน้าอย่านั่งบัลลังก์ของจักรพรรดินีตามใจชอบ!”
จักรพรรดิจื่อหยางกลับทำหน้าฉงนสงสัย เขาเคยเห็นจักรพรรดินีปี้ฉงแล้ว รู้แต่แรกแล้วว่าพญางูขาวไม่ใช่จักรพรรดินี แต่เด็กคนนี้กลับนั่งบนบัลลังก์จักรพรรดินีได้ตามใจชอบ ชัดเจนว่ามันไม่ปกติ
“ฮี่ๆ ไม่เป็นไรซะหน่อย ฉันจะเรียกเสี่ยวชิงมาเดี๋ยวนี้เลย”
พญางูขาวยกมือขึ้นจรดริมฝีปากแล้วผิวปากดังกังวาน
เพียงชั่วครู่ก็เห็นหญิงชุดเขียวที่งามสะคราญเยื้องย่างเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เมื่อเห็นพญางูขาวก็แปลงกายเป็นงูสีเขียวตัวกระจิ๊ด พันเกี่ยวท่อนแขนขาวราวหิมะของพญางูขาวอย่างออดอ้อน
“ฉันขอแนะนำให้ทุกคนรู้จักกับสัตว์เลี้ยงของฉัน เสี่ยวชิง อืม หรือก็คือจักรพรรดินีปี้ฉงที่ทุกคนว่านั่นแหละ” พญางูขาวลูบหัวสีเขียวอย่างภูมิใจ แนะนำด้วยรอยยิ้ม
ฮะ
ตำหนักเงียบลงทันตา
พวกเซวียนหยวนเฉิงมองพญางูขาวอย่างตะลึงพรึงเพริด นิ่งงันกับที่
อันหลินกุมหน้าอก จวนจะกระอักเลือดแล้ว
พญางูขาวไม่ใช่จักรพรรดินีปี้ฉง
แต่จักรพรรดินีปี้ฉงเป็นสัตว์เลี้ยงของเธอ…
เรื
