ี่ปกคลุมขุนเขาลุกไหม้
ซูเฉี่ยนอวิ๋นมองมังกรม่วงกลางเวหา กัดฟันกร่อดจะพุ่งขึ้นไป กลับถูกมือคู่หนึ่งห้ามไว้
“ข้าเอง” อันหลินยิ้มบางๆ
มังกรเพลิงม่วงอ้าปากกว้างหมายเขมือบ กระโจนใส่ทั้งคู่ที่อยู่บนพื้นด้วยอานุภาพเผาทำลายทุกสรรพสิ่ง
อันหลินกระทืบเท้าอย่างแรง ร่างกายดีดผึง พุ่งเข้าหามังกรเพลิงม่วงปานขีปนาวุธ
“ฮ่าๆ ๆ…บ้าบิ่นดีจริง ถึงได้กล้าเผชิญหน้ากับพลังของเพลิงเทวะ เพลิงมารดารา เผามันให้วอดวาย!” เย่ฉงซานเห็นอันหลินจะชนมังกรเพลิงม่วงแล้ว จึงหัวเราะชอบใจ
ความรู้สึกสะใจที่ได้แก้แค้น ศัตรูตัวฉกาจดับสิ้นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเขา
พลังงานที่แฝงอยู่ในเพลิงเทวะ ต่อให้เป็นบุคคลสูงส่งระดับจักรพรรดิสงครามก็จำต้องเคารพนบนอบ เจ้าหนุ่มที่พุ่งใส่เพลิงเทวะ เผชิญหน้ากับอานุภาพของเพลิงเทวะ ต้องดับอนาถเป็นแน่แท้!
ครู่ต่อมา รอยยิ้มของเย่ฉงซานนิ่งค้าง ดวงตาเบิกกว้าง แลดูน่าขบขันอย่างยิ่ง
“นี่…นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน” เขาถลึงตามองมังกรเพลิงม่วงราวกับเห็นผี ร่างกายเริ่มสั่นเทิ้ม
บนท้องฟ้านั่น มังกรเพลิงม่วงที่อ้าปากกว้างชนกับอันหลิน เมื่อเปลวไฟม้วนตัว อันหลินก็อ้าปากกว้างเช่นกัน จากนั้นเขมือบมังกรเพลิงม่วงเข้าไปทั้งหัว…
[1] เซียวเหยียนเป็นพระเอกในนิยายเรื่อง สัประยุทธ์ทะลุฟ้า
