นแล้วที่นางไม่ได้ร้องไห้เช่นนี้ น้ำตาไหลพรากบนใบหน้าขาวผ่อง นางไม่กล้าเช็ด เพียงกอดชายตรงหน้าไว้แน่น ด้วยกลัวว่าหากปล่อยมือ ชายคนนั้นจะหายไป
ชายคนนั้นก็คืออันหลินที่รีบเดินทางมา ร่างบางของหญิงสาวสั่นระริก มีกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวากำจายเป็นระยะๆ เขายิ้ม ลูบหลังหญิงสาวแผ่วเบาพลางพูดว่า “อืม ไม่ต้องกลัว ข้าอยู่นี่แล้ว”