ตอนที่นินจาคนนั้นถูกอันหลินโยนกลับทะเลสาบให้ปลากิน จู่ๆ ก็มีเสียงเคลื่อนไหวดังจากผืนป่าแห่งหนึ่งที่อยู่ไกลๆ
สามร่างดำสนิทระทึกใจยิ่งนัก พวกเขามีคาถาพรางตัว ต่อให้นักพรตทั่วไปมองมาทางนี้ ก็ยากจะสังเกตเห็นการมีอยู่ของพวกเขา
“โคจิถูกกำจัดแล้ว! ท่านคาคาชิ พวกเราจะแก้แค้นแทนเขา!” เงาดำพูดอย่างโกรธแค้น
“ใจเย็นๆ” ชายผมสีขาวคนหนึ่งส่ายหน้า มองทางพวกอันหลินด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมแล้วกล่าวว่า “โคจิเป็นโจนินระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณ เจอตัวเขา แถมยังจัดการเขาที่ก้นทะเลสาบได้ คนคนนั้นไม่ธรรมดา มิหนำซ้ำเขายังมีสหายที่ไม่รู้ความสามารถแน่ชัดอีกด้วย พวกเราอย่าได้มุทะลุ”
“ตอนนี้พวกเราจะไม่ทำอะไรเลยงั้นหรือ” เงาดำอีกคนพูดอย่างเจ็บใจ
“หนี้แค้นต้องชำระแน่ เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ได้เวลา” คาคาชิเอ่ยเสียงเรียบ “บ่อสวรรค์เป็นสถานที่ซึ่งพลังปราณของเทือกเขาฉางไป๋มารวมตัวกันมากที่สุด หากพูดว่ามีสมบัติหรือโบราณสถานถือกำเนิด เช่นนั้นคงจะอยู่ที่นี่แหละ พอสมบัติหรือโบราณสถานปรากฏ ถึงตอนนั้นอิทธิพลแต่ละฝ่ายสู้รบปรบมือ ชุลมุนวุ่นวาย พวกเราถนัดการลอบสังหาร อาศัยความจลาจลสังหารนักพรตพวกนั้นเป็นเรื่องง่ายนิดเดียวไม่ใช่หรือไง”
เงาดำอีกสองคนที่เหลือได้ฟังก็พยักหน้า ความรอบคอบและยิ่งใหญ่ของผู้เป็นหัวหน้า เป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้ภารกิจของทีมพวกเขาสำเร็จครั้งแล้วครั้งเล่า ครั้งนี้จำต้องปล่อยให้ชายหนุ่มที่ฆ่าโคจิมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักร
