เจ้าได้ กลับเอาไปให้สวีเสี่ยวหลานที่ทำสมาธิอยู่งั้นหรือ!”
“ให้กำลังใจงั้นหรือ” อันหลินกลอกตา “ข้าว่าท่านก่อกวนข้าตั้งค่อนวันต่างหาก…”
หลิวเชียนฮ่วนทึ้งชายเสื้ออันหลินอย่างโมโห “ข้าไม่สนๆ ปลาตัวที่สองต้องเป็นของข้า!”
“ได้” อันหลินพยักหน้าตกลง “ขอแค่สวีเสี่ยวหลานไม่อยากกินปลาตัวที่สอง ปลาตัวที่สองก็จะเป็นของท่าน”
หลิวเชียนฮ่วน “…”
ผ่านไปไม่นาน เถียนหลิงหลิงกับพญางูขาวก็มารวมตัวกับทีมของอันหลินด้วยความราบรื่น
เถียนหลิงหลิงร่าเริงมาก ไม่นานก็กลมกลืนไปกับคนที่เหลือ
พญางูขาวกลับขี้อายชอบกล เมื่อเห็นทุกคนก็เพียงแค่แนะนำตัวเองด้วยความขวยเขิน จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีกเลย มีสิ่งหนึ่งที่แตกต่างก็คือ แสดงท่าทีกระตือรือร้นกับอันหลินเป็นพิเศษ
เธอเรียก ‘รุ่นพี่เจ้าแห่งพิษ’ ไม่ขาดปาก เอาแต่มองอันหลินไม่หยุด ซ้ำยังทำใจกล้าคุยด้วยเป็นครั้งคราว เข้าร่วมทีมแฟนคลับกับหูก้วนและเหยาหมิงซี ก็เป็นเรื่องที่แน่นอน
สิ่งที่ควรค่าให้เอ่ยถึงคือ รูปโฉมของพญางูขาวงดงามอย่างยิ่ง ผิวขาวดุจหยกไขมันแพะ รูปหน้าเรียว รูปร่างอรชรประหนึ่งก้านหลิวริมทะเลสาบ ผมดำขลับพลิ้วไหวงามดุจภาพวาด
อืม บางทีอาจเป็นเพราะความงาม อันหลินจึงไม่รังเกียจแฟนคลับคนนี้มากนัก
จะว่าไปก็ถูก สาวสวยคนหนึ่งจ้องคุณเป็นครั้งคราว ย่อมดีกว่าผู้ชายสองคนจ้องคุณเยอะโขเลยละ อย่างแรกพอครึ้มอกครึ้มใจอยู่บ้าง แต่อย่างหลังมันน่าขนลุกจริงๆ
บัดนี้ สมาชิกทีมบุกสุสานโส
