ว ทั้งมองเห็นและได้ยิน”
เขากวาดตามองทุกคนรอบข้างแล้วพูดเบาๆ ว่า “มีทุกคนอยู่มันดีจริงๆ!”
สวีเสี่ยวหลานชะงักไป ดวงหน้าผุดผ่องดุจหยกขาว มือขาวสะอาดกำแน่น
นางเริ่มกระวนกระวายแล้ว ถ้อยคำที่นางพูด การกระทำของนางตลอดทั้งสามคืนนี้ อันหลินรู้หมดเลยงั้นหรือ
ต้าไป๋ได้ยินก็สะดุ้งโหยง แลบลิ้มกะพริบตาแอ๊บแบ๊วใส่อันหลิน พยายามประจบประแจงสุดชีวิต
“เอาละสหายอันหลิน ตอนนี้เจ้าเพิ่งละลาย ไปพักผ่อนก่อนเถอะ” เซวียนหยวนเฉิงเป็นห่วงอันหลิน จึงพูดเสนอแนะทันที
อันหลินไม่มองต้าไป๋ เขาส่ายหน้าแล้วพูดยิ้มๆ ว่า “ไม่ต้องหรอก ตอนนี้สภาพร่างกายข้าดีเยี่ยมทีเดียว คืนนี้…ข้าจะเลี้ยงเนื้อสุนัข”
อันหมิงชวนชะงัก “เนื้อหมาเหรอ ร้านที่ขายเนื้อหมาในเมืองหลวงมีน้อยมาก”
ในที่สุดอันหลินจดจ้องไปที่ต้าไป๋ ยิ้มอย่างมีเลศนัย “ไม่หรอก ต้าไป๋มีหลายร้อยกิโลเลย พอให้พวกเรากินแล้ว…”
ทุกคน “…”
ต้าไป๋สะดุ้ง หันหลังสาวเท้าจะหนีทันที!
“คิดจะหนีหรือ” อันหลินแสยะยิ้ม ปีกวายุก่อตัวขึ้นด้านหลัง พุ่งใส่ต้าไป๋ดุจสายลม
หางขาวราวหิมะของต้าไป๋ถูกมือใหญ่คว้าหมับแล้วถูกแรงมหาศาลสะบัดไปข้างหลัง
“ไว้ชีวิตข้าเถอะ! พี่อัน ข้าทำเพื่อเจ้าทั้งนั้น โฮ่ง!” ต้าไป๋ตกใจจนหน้าถอดสี อ้อนวอนเสียงดัง
“เหอะๆ เจ้าน่าจะคิดถึงจุดจบหลังข้าหลุดออกมาได้ตั้งแต่ตอนที่เจ้ารนหาที่ตายแล้ว”
อันหลินยิ้มแสยะ กระแทกกำปั้นใส่ต้าไป๋โดยไม่ลังเล
ลมคลั่งฝนเปรียว! หมื่นสายฟ้าคำรามก้อ
