่นนี้ข้าก็หายห่วงแล้ว” เซวียนหยวนเฉิงโล่งอกเมื่อเห็นดังนั้น
สวีเสี่ยวหลานจ้องน้ำแข็งรอบตัวอันหลินที่ละลายด้วยความลุ้นระทึกและคาดหวัง อยากจะโหมไฟให้มันละลายเร็วขึ้นสักหน่อย
ต้าไป๋กลับหลบอยู่หลังอันหมิงชวน จ้องอันหลินด้วยความหวาดกลัว
คำพูดที่ข้าพูดในศาลาพี่อันคงไม่ได้ยินหรอกใช่ไหม พี่อันหลินน่าจะเข้าใจในความตั้งใจของข้ากระมัง
แกรก…
น้ำแข็งเย็นเยียบโปร่งใสเริ่มมีรอยร้าว จากนั้นก็แตกละเอียดเหมือนแผ่นกระจก หล่นร่วงลงบนพื้น
เมื่อไม่มีน้ำแข็งช่วยพยุง ร่างของอันหลินก็ค่อยๆ เอนลงพื้นอย่างช้าๆ
ทุกคนต่างก็สะดุ้งโหยง ปรี่เข้าไปประคองอันหลินที่จวนจะล้มลงขึ้นมา สวีเสี่ยวหลานแนบฝ่ามืออันอ่อนนุ่มกับแผงอกของอันหลิน พลังแห่งเพลิงที่อบอุ่นและบริสุทธิ์ไหลจากฝ่ามือแทรกซึมสู่ร่างกายของอันหลิน ให้ความอบอุ่นแก่เขา ทำให้เส้นเลือดที่แข็งตัวของเขาไหลเวียน
“ขอบใจนะ ข้าไม่เป็นไรแล้ว!” อันหลินมองสวีเสี่ยวหลานด้วยความซึ้งใจ ยืนทรงตัวด้วยตัวเอง
ร่างกายฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว ท่าทางน้ำแข็งชนิดนี้จะไม่มีผลข้างเคียงอะไร มันทำให้เขาโล่งอกโล่งใจ
“ดีเหลือเกิน หลินจื่อ ลูกฟื้นสักที!”
อันหมิงชวนกอดอันหลิน “ฟังพ่อนะ ต่อไปห้ามฝึกวิชาแบบนี้อีก น่ากลัวเกินไปแล้ว…”
“เอาละ ฟังพ่อบ่นมาสามวันแล้ว ต่อไปผมจะไม่ฝึกอีก” อันหลินตอบยิ้มๆ
อันหมิงชวนพูดอย่างแปลกใจว่า “ลูกถูกแช่แข็ง ได้ยินพวกเราคุยกันด้วยหรือ”
อันหลินพยักหน้ายิ้มๆ “แหงอยู่แล้
