นสวีเสี่ยวหลานยังคงลักลอบมากระตุ้นประคำเพลิงเก้าสวรรค์ ให้ความอบอุ่นแก่อันหลิน ร่วมข้ามผ่านราตรีอันเหน็บหนาวยาวนานกับอันหลินไปเงียบๆ
ตอนเช้าต้าไป๋ยังคงให้อันหลินดูหนังสือโป๊ ใช้วิธีกระตุ้นเลือดลมแห่งสกุลไป๋รักษาอันหลินที่แข็งตัวเช่นเดิม
เซวียนหยวนเฉิงจะมาฝึกกระบี่ต่อหน้าอันหลินทุกวัน หวังว่าจะช่วยคลายเครียดได้บ้าง หรือไม่ก็เพียงแค่อยากอวดเพลงกระบี่สุดเท่ของเขาเท่านั้น
ส่วนซูเฉี่ยนอวิ๋นกลับเดินวนรอบตัวอันหลินอย่างงุ่มง่าม ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร ควรพูดอะไร กังวลเป็นอย่างมาก กลัวว่าพลาดท่าจะทำร้ายอันหลิน มักจะเหม่อมองอันหลินบ่อยๆ อยากดูว่าอันหลินขยับไม่ได้เลยสักนิดจริงๆ หรือ…
อันหมิงชวนมักจะมาพูดคุยกับอันหลิน ซ้ำยังเกลี้ยกล่อมไม่ให้อันหลินฝึกวรยุทธ์ที่วิปริตเช่นนี้อีก พูดเรื่องตรรกะถนนทุกสายมุ่งสู่โรมกับเขา[1]
ประสบการณ์ในหลายวันมานี้ มันเป็นพิเศษสำหรับอันหลินมากจริงๆ
อันหลินที่แข็งตัวยังคงรู้สึกเหน็บหนาว แต่ความเย็นเยือกจับขั้วหัวใจกลับอุ่นขึ้นมาเพราะครอบครัวและเพื่อนรอบข้าง เพราะว่ามีพวกเขา อันหลินรู้สึกว่าการเป็นมนุษย์น้ำแข็ง ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่ากลัวมากนัก อย่างน้อยเขาก็ไม่โดดเดี่ยว ไม่สิ้นหวัง
วันสุดท้าย
แสงแดดสาดกระทบแผ่นน้ำแข็งโปร่งใส เริ่มมีหยดน้ำผุดออกจากน้ำแข็งเป็นจุดๆ
“น้ำแข็งของอันหลินเริ่มละลายแล้ว!” ซูเฉี่ยนอวิ๋นพูดด้วยความตื่นเต้น
“ฟู่…ละลายภายในสามวันให้หลังจริงๆ ด้วย เช
