อันหลินแข็งตัวท่ามกลางสายตาของประชาชี ซ้ำยังมีแผ่นน้ำแข็งหนาเตอะปกคลุมอีกด้วย
เหล่านักพรตตกตะลึงกันถ้วนหน้า
“วิชาของสหายอันหลินต้องแช่แข็งตัวเองแบบนี้เลยเหรอ!”
เฉิงอิงตะลึงจนตาค้าง ราวกับได้เปิดประสบการณ์ใหม่
“ตายังไม่หลับด้วยซ้ำ จะไม่มีปัญหาจริงๆ เหรอ” ลู่เสวี่ยเบิกตากว้าง ใบหน้าฉายความห่วงกังวล
อันหมิงชวนมองดวงตาที่เบิกโพลงของอันหลิน รวมถึงสีหน้าที่แข็งตัวจนดูเจ็บปวด ก็เป็นห่วงมากเหมือนกัน แต่กลับไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี
“ฉันจะส่งหลินจื่อกลับเขาเป่ยอู้ก่อน!” อันหมิงชวนรู้ว่าเทพศพยังไม่ถูกกำจัด แม้จะอยู่ในจุดรวมพลของเขาฉางไป๋ แต่ยังคงอันตรายอยู่ดี จึงโพล่งขึ้นมาทันที
สถานที่ที่ปลอดภัยที่สุดที่เขานึกออกก็คือเขาเป่ยอู้ จึงตัเสินใจว่าจะย้ายร่างกายของอันหลินกลับไปพักที่นั่นก่อน
“ได้ หมิงชวนพาสหายอันหลินกลับไปก่อน ถ้ามีอะไรให้พวกเราช่วยเหลือก็บอกได้เต็มที่เลย” เฉิงอิงบอกลาอันหมิงชวน ใบหน้าฉายความห่วงใย
“อืม หมิงชวนขอบคุณหัวหน้าเฉิง”
อันหมิงชวนยกมือขึ้นคารวะแล้วเดินไปหาอันหลิน ออกแรงยกแล้วแบกขึ้นหลัง
“ท่านลุงอัน วางพี่อันไว้บนหลังข้า ข้าจะพาพวกท่านกลับเอง โฮ่ง!” ต้าไป๋พูดด้วยภาษาสัตว์ภูต
อันหมิงชวนพยักหน้า แบกอันหลินที่ถูกน้ำแข็งห่อหุ้มกระโดดขึ้นคร่อมตัวต้าไป๋ จากนั้นพุ่งทะยานขึ้นฟ้า
บนยอดเขาที่มีเมฆหมอกรายล้อม ณ เขาเป่ยอู้
ภายในศาลา มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังดื่มชาอย่างผ่อนคลายอยู่เพียงล
